Onder een kapje

In ons hoofd is het hier toch al een beetje lente. Ik ben dan ook druk bezig met zomerse stofjes en nog veel meer met feeststofjes. Heb je een vraag over de nieuwste stoffencollecties in menig stoffenwinkel, dan kan je bij mij terecht! Man, hoeveel rollen stof zou ik niet gezien hebben in de afgelopen weken. De 'ultieme' zoektocht!
Zo blijven de naaisels hier liggen, bloggen is er precies een beetje teveel aan momenteel. Maar kijk, gisteren had ik toch even de tijd om onze oudste voor de lens te krijgen met een zomers topje. Het wordt hier zeker een favoriet (en er volgen er nog)!


Enkele weken geleden schreef ik nog dat we er plots toch nog een bloesje in het vlinderstofje zagen! Na het babyjurkje bleef er nog net voldoende over voor een zomers topje. En toen onze oudste al een eerste zomerbroek kocht, was de late klik met het stofje er dan toch nog.


Een nieuw experiment. Ik starte vanaf een maatje 34 uit de knipmode, verkleinde het tot een fictieve 32. Na wat meten besloot ik nog eens een maatje te verkleinen, een 30 zou je het dus kunnen noemen. Al een geluk dat het een heel eenvoudig model is! Want dit blijkt toch niet vanzelfsprekend. Nog juist op tijd besefte ik dat de armsgaten voor onze meid wel heel groot zouden uitvallen. En dus werden deze nog eens een stuk kleiner geknipt. En na een eerste pasbeurt zag ik al gauw dat ook het split bij onze 11-jarige te diep kwam. Maar dat euvel was natuurlijk snel opgelost.





En kijk, we zijn er heel tevreden mee!
Ik ben helemaal weg van de kapjes (waar ik bijna niets aan veranderde, hoogstens één cm korter aan beide zijden) en het splitje vooraan met het toevallige parelknopje dat ik hier nog liggen had. Ik deed trouwens iets raar met dit knopje. Het bolletje heeft dus een metalen ringetje om vast te naaien, maar dan heeft het al snel de neiging als een kerstbal te gaan hangen. Dus maakte ik het kleinste knoopsgaatje ooit en duwde dit ringetje door de stof. Als een snoepje op het bloesje!

 
Er volgen er nog, ik wil er alvast ook wel enkele! Easy-peasy dames!


Meisjesdromen

Kortrijk + stoffenspektakel = één en al gekte.
Ik heb het helemaal niet voor drukke toestanden, de MDH ook niet en dat heeft ons waarschijnlijk al van veel moois weerhouden en tegelijk veel leed bespaard.
 
Maar dan is daar elk seizoen het stoffenwalhala, waar ik (meestal toch) telkens toe aangezogen word, ook al weet ik dat ik er met een barstende hoofdpijn terug weg ga. Fijn, neen niet altijd, hoewel ... stoffen kopen, tja, dat blijft toch ook leuk (moeten we toegeven) . Klinkt een beetje verslavend.
Dan ga ik graag samen met Leonie, want alleen is maar alleen. Maar 'toen' wilde ook onze jongste mee. Ja, dat mocht, maar dan mocht ze zeker niet zeuren. Wat heeft dat kind haar best gedaan, dat mag gezegd.

Flink zijn is belonen. En hoe kan je dan belonen,tja, met een lapje stof zeker? Zo'n pyjama in elkaar steken, dat zou ik toch wel vlug eens fiksen. Alleen bleek het lapje vinden helemaal niet makkelijk. Ik denk dat ik het een beetje gehad heb met de vele tricootjes die je daar kan vinden met een kindvriendelijk motiefje.
De jongste, die had het toen al echt niet makkelijk meer en zou waarschijnlijk nog blij geweest zijn met het meest opzichtige stofje. Ze hield zich kranig, echt, zelfs al voelde ik de inspanning.



 
En toen moest er nog eentje beloond worden. Ze wilde het kersenstofje. Niet echt mijn favoriet, maar na de intense inspanning kon dat geen punt meer zijn. Kopen dus. Samen met een grote lap groen. Vier lappen stof, dat deed mijn aantal meer dan verdubbelen.

 
De eerste, die ging snel. Te snel bleek al gauw. Een pyjamabroek hoort toch geen zakjes te hebben. Oplossen is dan de boodschap en een half uur meer werk.


 
De tweede, die moest lang 'rijpen'. Om het in mijn hoofd op een akkoordje te kunnen sluiten met het stofje, voegde ik een effen rokje toe. En zie, ik blijk niet altijd even consequent, zo realiseer ik me nu. Ik voegde hier echte zakjes toe, met een rood boordje. Het werd dus een slaapkleedpyjama. Te dragen volgens behoefte.


Een topje op de broek zou nog kunnen ... dan kan ze nog meer combineren. En voor de jongste heb ik ook nog wel wat stof over ...
Ik denk dat ik me vanavond eens zal bezig houden met een lijstje op te stellen, prioriteiten stellen, volgordes bepalen. Strakke planning.



Het laatste idee kan nog wel wat wachten, ze hebben nog voldoende groeimarge!





Ging er iets fout in onze opvoeding? Onze kinderen blijken pyjama's te koppelen aan gekke toeren doen?

Amigurumi door kids

t' Is een keertje 'Leonie'.
Sinds ik van Sinterklaas een haakwerkje  heb gekregen ,was ik helemaal in de ban van 'amigurumi'.
Mama bracht boeken mee van de bib, er waren zoveel figuurtje dat ik niet kon kiezen.
Nieuwjaar was op komst...ik moest zorgen voor een kadootje voor Lucia.



Ze had al een tijdje een bestelling gemaakt, dus begon ik er meteen aan.
Het eendje was mijn eerste echte amigurumifiguurtje dus waren er wel nog een paar foutjes.



Als nieuwjaarsgeschenk kreeg ik een eigen haakboek, ik was er echt heel blij mee!
Ik kreeg meteen een hele bestelling.
Mijn vakantie was alvast gevuld, en dan nog zonder verveling!!!



Mijn nicht bestelde het egeltje (die zo pluizig is) en mijn neef een ninjaschildpad.


     




Ik zal nog wel een keer een bericht plaatsen en nog zo veel mogelijke figuurtjes haken!

Groetjes, Leonie
  

You love it or you hate it

Toen ik onlangs enkele lapjes in mijn winkelmandje gooide bij Mon Depot, lag daar ook plots dit paneeltje bij. Besteld, betaald en twee dagen later in mijn bus.
Ik had al meerdere keren getwijfeld over dit stofje en nadat ik de versie van Eva had gezien, werd het verlangen alleen maar groter. Ik kon me een heel eind bedwingen, maar kijk, dat bleef niet duren.
Ik had wel enkele voorwaarden voor mezelf. Je twijfelt geen uren en dagen over het patroontje en je maakt het onmiddellijk (deadline à-peu-près een week).
En ja, als het moet, dan lukt dat. Ik koos dit modelletje uit mijn Burdastapeltje, tekende de mouwkapjes iets verder en zette mijn schaar in de lap. Ik voerde het jurkje volledig met elastische voering. In de hals voorzag ik wel een beleg aan de voering in de stof om te vermijden dat je een slordige inkijk hebt op de écrukleurige voering.

 
Wat blijkt, de MDH vindt het een bommakleed. Ikzelf vindt het wel ok, de ene vriendin weer wat minder, enkele collega's top ... Verdict: 'You love it or you hate it'!
En daar kan ik wel mee leven hoor. Geen topstuk, maar leuk om te maken, leuk om te dragen en leuk om te wassen (en vooral niet te strijken !).


 Een iets groter kapje dan het patroon voorziet.


 De halsuitsnijding vind ik persoonlijk het mooist. Welke halsuitsnijding vraag je je nu af, sorry, dit is de beste foto die ik hier had (de dochters waren van dienst, deden dat behoorlijk, maar zijn blijkbaar net iets te klein om dit onderdeel goed in zicht te krijgen).





Kersen, appels en peren

Ik schreef het al in mijn vorige post. De vingers kriebelen, het hoofd slaat op hol. Ik zit weer volop in een naaiperiode. Voorlopig weer gedaan met haken en breien. Ik probeer zoveel mogelijk stofjes te verwerken waar ik altijd een boontje voor gehad heb, maar toch zijn blijven liggen. En dan ook nog eens met patroontjes die ik super vind, maar nog nooit toe gekomen ben. En voila, ik naaide het kinderbloesje uit Zo geknipt 2!



Zo leuk om te maken, een beetje spannend ook. En ja, je mag er niet te veel zelf willen voor denken, doe gewoon wat er in het boek staat. Het tornmesje had ik omwille van die reden toch nog nodig ;-)



Maar kijk, onze jongste is een bloesje rijker. Het stofje is al niet meer van de jongsten. Zou je niet zeggen, hé. Ik kocht het al enkele jaren geleden en de prijs stond nog in BEF ... En juist om die reden durfde ik er mijn schaar niet in te zetten. En werd het gekoesterd.


Ik liet onze jongste zelf beslissen welke kleur kamsnaps we er zouden inslaan. Fuchia, dat kon niet volgens haar, want het was toch een tikkeltje anders. Wit, tja, misschien, ... wat vind jij, mama? ... Meisje, jij mag dat nu eens zelf kiezen! Ze weet zo vaak wat ze wil, maar uiteindelijk begint ze te twijfelen en weet ze het niet meer. Nee, wit doen we niet, zei mama, want dan zie je ze helemaal niet en het mag toch een beetje opvallen, niet? Tja, muntgroen of limoengroen is ook wel mooi ... maar kies jij nu maar! De volgende dag viel de beslissing ;-)


De schoenen zijn deze die haar 4 jaar oudere zus vorige zomer (niet al te lang) heeft gedragen en nu zijn ze al perfect voor onze jongste. Het kind leeft op grote voet!



Blij dat ik het gemaakt heb! En content met de foto's, want daar voel je toch al een beetje de zomer ... Haar kamertje krijgt binnenkort nieuwe meubels, zo foto's voor de fotowand zal dan niet meer lukken. Jammer.

Antoinette is terug

We zitten hier in een overgangsperiode. Veel zin om te naaien, maar voor het echte werk toch maar nog even afwachten. Ja, echt werk, want ook dit jaar hebben we een communie te vieren! De communiekrantjes vliegen ons al enkele weken om de oren, maar in de stoffenwinkels nog maar weinig nieuwe collectie te bespeuren. En nochtans, onze vingers kriebelen. Onze? Ja, in de naailes hebben we met zijn allen grootse plannen om er over enkele maanden te staan. Er staan blijkbaar heel veel feesten op de planning!
Toch een beetje absurd, vind ik zelf. De communiekleren, die hingen al in november in de etalage! Kan je dat geloven? Prijzige ensembles, dan mag je toch maar hopen dat je spruit in de volgende 6 maanden geen groeispurt krijgt.
De focus hier lag deze maand op een paar patroontjes die hier al een tijdje (lees, al enkele jaren) aanwezig waren, toch nog eens te maken. Het is dan ook een verhaal van nu of nooit. Alleen de jongste geraakt nog enigszins weg met de grootste maten van meerdere pareltjes. Of zelfs niet meer, zoals in dit geval.
Ik heb het eens opgezocht, 3 jaar geleden was daar dat prachtige initiatief 'Van Katoen'. Heel wat onder jullie zullen het zich nog wel herinneren alsof het gisteren was!
Eén van de vele bijdrages kwam van de dame achter 'Spiegelstiksels'. Zij tekende een prachtig meisjesjurkje uit met een al even schone naam: Antoinette. Het patroon werd besteld en belandde in mijn digitale naaimap. Echt geen idee waarom ik er niet meteen invloog. Het ene pareltje na het andere passeerde de revue.


Maar kijk, het is nooit te laat (lees, het is bijna te laat) om er aan te beginnen. Ik vergrootte de 128 een beetje. Nam een lapje uit mijn stapel die me onmiddellijk aan een stralend blauwe hemel deed denken en in mijn hoofd moest daar een vleugje citroengeel bij. Tel er nog een volle namiddag twijfelen bij of ik al dan niet zou wachten tot ik zo'n vleugje citroengeel kon gaan scoren. Dat kon nog wel eens enkele dagen duren voor ik in een bakstenen winkel zou geraken, waar ik dan zo ongeveer 25 cm citroengeel zou aanschaffen. Of optie 2, je gebruikt gewoon de lap zonnegeel die je in je stoffenvoorraad liggen hebt. De schaar werd gezet net op dat ogenblik dat de balans even naar het rationele sloeg. Het werd dus zonnegeel.


Het ineenzetten ging vlot. Al een geluk dat ik voor onze 7-jarige wat bijtekende. Een sportieve bouw heeft onze jongste, zwemschouders zou ik denken. Alleen het verlengen van de rok bleek niet nodig, die lengte ging er nadien gewoon weer af.



De diepe V-rug kan me wel bekoren!






Het model van het rokje vind ik top. De zakjes zijn natuurlijk heel leuk, maar vooral de schuine diepe plooien vind ik oh zo mooi. De gele paspel maakte ik zelf.


Ik twijfelde even of ik niet voor de gewone kraag zou gaan, maar waarom niet met zo'n feestelijk strikje. Daar kreeg ik in ieder geval goeie punten door bij mijn twee meiden!

En kijk, ik ben niet de enige waar het patroon nog eens boven kwam. De Antoinette is terug!
 

Janneke Butterfly

Wij zijn het schattigheidsgehalte stilletjes aan ontgroeit. Jammer. Dat het snel gaat, dat wil je eerst niet geloven. Maar als je erop terug kijkt, dan is dat zo waar.
Al een geluk wordt er nog af en toe eens een baby in de omgeving geboren. Tijd dus om het al lang voorziene Janneke eens zelf te proberen. Dat kon niet mis gaan. Ik zag nog geen enkele versie die me niet kon bekoren.
De baby in kwestie werd al eind september geboren en ik besloot gewoon de grootste maat te maken (18 m - 24 m) om meerdere redenen. Vooral omdat ik jurkjes eigenlijk pas echt mooi vind als het meisje kan lopen. En ook omdat je zo meer kans hebt dat het jurkje in het juiste seizoen past.
En het was leuk, die kleine patroondeeltjes, de perfecte omschrijving ... instant tevredenheid en voor herhaling vatbaar. Alleen liggen er hier nu 3 geboortekaartjes van een jongen :) en eentje komt er bijna aan ...


Sorry voor de slechte kwaliteit, de foto's werden nog tijdens de kerstvakantie genomen ...


Het stofje koos Leonie vorig jaar. Ik zag er niets meer in voor haar. Maar nu we al wat aan zomerse taferelen beginnen te denken, zie ik er plots nog een hip topje in. Het zal puzzelen worden ...


Fotoprint

Al van in de zomer krijg ik maandelijks een Burda in de bus, cadeautje van de MDH voor mijn verjaardag! Hij moet gedacht hebben, ik verlos haar eens van het voortdurend weg en weer rijden naar de bib (of wilde hij eerder het bibpersoneel besparen van het in -en uitscannen ..., maar dat moet je in de hoofdbib ondertussen ook zelf doen). In de bib kennen ze me al als liefhebber. Ik kreeg er zelfs eens eentje van de bibdame (lach niet, eentje die letterlijk onder een geplette pruim terecht gekomen was en zo een rimpelkaft had gekregen ;) !).
Ik kan daar uren in bladeren, lezen, terugleggen en enkele maanden later opnieuw op zoek gaan naar weer iets anders en opnieuw bladeren, nieuwe dingen waarop mijn oog nog niet eerder gevallen was ontdekken en ... Allez ja, een zoethoudertje dus. Zelfs de burdataal begin ik gewoon te worden, gesofisticeerd, ravissant, extravagant, royaal ... het gaat er vlotjes in.
Het boekje is zeker mee met zijn tijd, een beetje voor zelfs ... want soms zie ik pas een jaar later iets in een bepaald model. Of zou ik hier te maken hebben met een beetje brainwashing? Dan wel bepaalde thema's buiten beschouwing gelaten zoals de jaarlijkse Duitse dirndls (weet iemand hoe je dit uitspreekt?) en lederhozen, de niet zo trendy communiecollecties (waar je met de patroontjes zelf dan weer wel aan de slag kan gaan), ...
De patronen zijn altijd goed, ik moet meestal maar kleine wijzigingen toevoegen aan de pasvorm. Wist je dat er ook af en toe patronen in staan specifiek voor kleinere of grotere dames?
En toch zie ik weinig gebruikers bij jullie. En dat zal zeker en vast wel te maken hebben met de nogal onduidelijke uitleg (eerder eufimistisch uitgedrukt ... lees soms onbegrijpelijk). Maar zelfs daar begin ik aan gewoon te worden, soms moet je er gewoon aan beginnen en echt zinnetje per zinnetje laten bezinken, uitvoeren en verder doen ... of gewoon je eigen werkwijze natuurlijk, zeker bij eenvoudige stukken.


Dit truitje moest niet eerst een jaar rijpen voor ik er iets in zag. Meer nog, ik zag meteen dat dit wel eens de oplossing was voor mijn tweede lap met 4 keer dezelfde rechthoekige fotoprint. Bij het jurkje bleek de breedte van de foto al nipt, voor mezelf zou het alleen maar moeilijker worden. Maar zie, soms heeft een mens al eens chance, dit was de oplossing!


Toeval, ik lag hier nog met een lap breisel, ooit een miskoop geweest wegens het verkeerde groen, maar nu matchte het wel! Het asymmetrische stukje bij de schouder wilde ik er zeker bij en daar had ik dan toevallig weer een lap roze nepleer voor liggen.


De rits liet ik achterwege, niet dat ik dit niet mooi vond, maar het stofje is van zo'n bedenkelijke kwaliteit dat dit om problemen vragen zou zijn. Trouwens, die ritsentrend vind ik wel moeilijk om te volgen ... vind maar eens een mooie rits in de juiste kleur ...
Met veel enthousiasme beginnen maken, maar met matige goesting afgewerkt. Twijfel. Het model met de afhangende schouders, het nepleer (afgekeurd door de MDH), het groene breisel, ...

 
Het lag hier ondertussen al meerder weken (of maanden) te liggen, maar nu het ook eens op de foto geraakt is, ben ik best tevreden. Misschien zit er ooit nog wel eens een tweede versie in, zonder mouwen.


Een pose op commando van de fotografe, die jongste dus. De foto's dateren nog van ergens vorige week. De kerstboom staat nog even, op algemeen verzoek een weekje verlengd. Maar morgen moet hij onherroepelijk weg, met spijt in het hart (wat kan ik genieten van die lichtjes in de avond die weerspiegelen in het hoekraam).