Vormsel anno 2015

Wij vierden zaterdag feest! Leonie koos ervoor haar vormsel te doen, nu ze in het zesde leerjaar zit. Een feest met heel wat voorbereidingen! Ook door de vormeling zelf.

'Of ik ook dit keer zelf de outfit zou maken? ' werd me gevraagd nog vele maanden voordien. 'Dat zie ik wel zitten!' antwoordde ik automatisch. Maar opnieuw heb ik het wat onderschat. Ik wilde natuurlijk een outfit waarin de dochter zou stralen en dan leg je de lat telkens een beetje hoger. Ik deed mijn huiswerk vlijtig en zag al gauw dat er dit jaar heel feestelijke jurkjes in de winkels lagen. Mijn pinterestpagina groeide weer enkele weken gestaag.

Al een geluk dat ik niet op voorhand heb geweten dat de zoektocht niet van een leien dakje zou gaan. Zes stoffenwinkels en een stoffenspektakel later, zag ik het licht. Een bling bling staaltje meegebracht van Verkempinck had dan toch nog mijn hart veroverd. Nochtans was ik er twee dagen voordien wat ontgoocheld vertrokken, weer niets dat me kon bekoren. Maar toen het staaltje vanzelf verzeilde bij een écru lap, sprong mijn hart op. Dit moest het worden!


'Of Leonie graag heeft dat ik haar outfit zelf maak?' werd me gevraagd. 'Ja, eigenlijk nog steeds heel graag'. Ze gaf me bijna carte blanche maar had wel één uitgesproken wens. Ze wilde een manteltje.



Ik zocht wat inspiratie en tekende zelf een jurkje uit. Dat ging vlot. Er werd een proeftopje gemaakt. Al lang geleden, maar ik meen me te herinneren dat ik er heel weinig aan heb moeten veranderen. Zo'n proefversie is geen overbodige luxe, vooral omdat het een tweede keer alleen maar vlotter gaat.


Het bling bling stofje was een nieuwe ervaring. Pailletten bevestigd op een soort elastische kant. Maar de angst bleek overbodig. Je kan zo door de pailletjes heen stikken. Wel grappig, ik kreeg zaterdag van meerdere vrienden de vraag of ik dan al die schijfjes er zelf had opgenaaid ... al een geluk dat ik daar niet moest aan beginnen. Hoewel ik geen tijd durf te plakken op het aantal uurtjes dat ik nodig had om pailletjes te verwijderen op de naden en zoom.


Gelukkig vond ik het ideale patroon voor het manteltje van haar dromen zonder veel moeite. Het manteltje hield ik heel sober, geen zakjes, geen knopen en een écru voering.

 
De geschiedenis heeft zich weer herhaald. Pas op de laatste knip vond ik de moed om er nog een handtasje bij te maken. Nadat ik eerst nog even mijn hoop op Veritas had gevestigd, maar dat mocht niet zijn. Geen 'bronzen' handtasjes dit jaar. Na wat groepsoverleg hier thuis, stikte ik een restje van het sierlint voor het feestjurkje van vorig jaar mee. De ringen haalde ik van een oud tasje uit de kringloopwinkel, een heel handig systeem. Je nijpt deze gewoon op de stof. Vroeger hadden ze toch ook geniale oplossingen! Geen twijfel welk model, natuurlijk een Juliette! Want de 'Leonie' zou nu toch niet gematcht hebben.



En wat een geluk. We trokken dit jaar op familieweekend naar Zeeland. De ideale setting voor een fotoshoot. Nonkel Dirk was onmiddellijk bereid om deze opnieuw voor zijn rekening te nemen. Het werd een hele intensieve maar leuke ervaring. Leonie had er heel veel zin in. En het mag toch gezegd, mijn broer zette weer zijn beste beentje voor. Een dikke pluim! Bedankt broertje!

Kijk je nog even mee?










De MDH maakte van dit alles een herinnering voor vrienden en familie.



Een herinnering aan een hele mooie dag!



jurk: Pailletten op kant: Verkempinck, écru crêpe en voering: In den Beer
mantelstof: In den Beer
Sandalen: Torfs
Strik en oorringen: Veritas




Light blue

Vestimentair zijn we er (net niet) klaar voor. We kunnen nu wel beginnen aftellen naar ons volgende communiefeest. Dat de tijd snel gaat, dat heb ik nu geweten. Nog maar enkele maanden ervoor vierden we de eerste communie van Lucia, enkele maanden later konden we alweer beginnen brainstormen voor het vormsel van Leonie.

Niet moeilijk doen, dat zou mijn leuze worden. Op dit modelletje was ik op slag verliefd. Dat het toen nog maar augustus was, gaf me een geruststellend gevoel. Ik zou er in ieder geval voor mezelf wel snel klaar mee zijn!

Het model bleef in mijn hoofd hangen! Het mocht dit keer ook wel weer gewoon een jurk worden.
Ik kon maar niet beslissen welke kleur het zou worden. Uiteindelijk bestelde ik een lichtblauw stofje met zijde bij Mon Depot.


Een superleuk stuk om te maken. Puzzelen met patroondelen en stof, dat kan leuk worden ... en nee, eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. Vooral niet omdat het model me onmiddellijk heel goed zat.


En toch ook een tegenvaller, het model kwam niet helemaal tot zijn recht in dit stofje. Niets te zien van de versnijdingen die ik juist zo leuk vond. Even balen. En oplossingen zoeken!
Ik bestikte de lijnen met een dubbel sierstiksel in écru. Nadat ik op een lapje ook nog blauw, zilver en goud had geprobeerd.




Het zou zeker goed geweest zijn. En dat was al een geruststelling. Want het belangrijkste project eiste nadien al mijn aandacht op.



Maar het is het niet geworden. Het werd dan maar mijn moederdagjurk! Het werd een mooie dag, ontroerd door de hele mooie werkjes van de kinderen en de vele kusjes en prachtige tekstjes.
 

Met een écru jasje kleed het wel mooi af, maar dat moet nu nog even in de kast blijven. Ik denk dat ik nog eens op zoek ga naar een écru smal riempje. Wat denken jullie?

Nog 6 nachten slapen en eentje minder om nog heel wat te ondernemen. STRESSSSS mag nu beginnen komen ;-)   (maar zonder zal het ongetwijfeld ook wel goed komen).



In een bevlieging

Een grote voorraad stofjes, dat heeft zo zijn voordelen. Je ziet al eens een combinatie die eerst niet zo bedoeld was, je kan ten allen tijde aan een nieuw project beginnen, ... En toch zorgt dit er soms ook voor dat ik blijf twijfelen, dat ik nog net dat extraatje nodig heb (waar ik maar niet voor in de winkel geraak), dat mijn oorspronkelijke plan zo ver naar de achtergrond verschoven is dat ik op zoek mag gaan naar een nieuwe mogelijkheid (waarvoor je dan weer net te weinig stof hebt).
Gisteren had ik plots heel veel zin om eens komaf te maken met één van die lappen stof. Ook een grote behoefte om iets eenvoudigs te maken, gewoon maken, niet te veel passen (en opnieuw te beginnen). En toevallig had ik dit truitje aan. Een voltreffer, zo bleek het voorbije jaar. Makkelijk dragen en niet veel werk.


Niet nadenken, schaar erin en anderhalf uur later zo goed als klaar. Deze morgen kwam het lint in de buurt. Mooi, zeiden de huisgenoten. Een doel gevonden voor dit lint (dat ik uit de soldenbak van de Veritas viste en nadien bleef nadenken wat ik er dan mee zou doen), dacht ikzelf!
Een nieuwjaarstruitje, denk ik nu. En dat komt misschien omdat ik deze middag een heel jaar aan feestdagen zag passeren in één dansshow. Het thema van de dansschool van onze oudste. Een leuke namiddag, een leuk weekend.



 Het wordt een truitje voor het jaar rond, denk ik. Glitters in de zomer, dat moet kunnen hé!


Ik moet dat meer doen, gewoon doen. Er liggen nog heel wat lappen te wachten die het verdienen.

Schoenenaddict

In onze oneindige zoektocht naar 'het' feeststofje botsten wij op een schoon paneeltje. Als het in de kwaliteit van het madeliefstofje was geweest, dan had het misschien nog wel aan onze ondefinieerbare voorwaarden volstaan om 'het' stofje te worden. We waren helemaal into the print, alleen is het stofje wel van een hele lichte kwaliteit. En dat merkte je niet aan de prijs, toch wel een pittige prijsje. Maar wel voor een 'Zwitsers katoentje', zei de verkoopster. Ik schreef het al eerder, wat dat dan moet voorstellen blijkt nogal ruim te zijn, want ook in mijn vorige post werkte ik met een stofje dat onder deze noemer werd aangeprijsd en dat voelt toch wel heel anders aan.


Maar we vonden de print toch wel heel leuk, te leuk om niet mee te nemen. We kochten het aan het kraam van Stoffen Claeys uit Temse op het stoffenspektakel in Leuven. Ondertussen al een fijne herinnering aan een moeder-dochter uitstapje op een heel mooie dag.




83 cm had ik om een meisjesjurkje maat 152 te maken. Gelukkig wel met een mooie breedte. De print van het paneel wees naar mijn gevoel meteen de weg naar het model. Ik noem het wel eens 'het-Emma-en-Mona-jurkje'. Het werd een Anna-Lotte-Fleur met terugflapmouwtjes. Als je nu als naaileek leest, wil ik toch even laten weten dat ik niet echt doorsla, maar dat dit voor bloggers (optie zelfmaakmode) heel vlotjes leest!
Het valt me op dat er in die zinnen twee namen zitten die ooit op ons lijstje stonden, maar het uiteindelijk niet werden. Ra ra ... En dat omdat onze kids vorige week heel veel interesse toonden in hun 'niet-geworden' namen. Al een geluk dat ze één voor één wel tevreden zijn met wat het wel werd!




Maar ik dwaal af. Het jurkje stak snel in elkaar. De lengte van het rokje werd wat het werd. Kort, maar niet te, vind ik zelf. De terugflapmouwtjes zal je hier nog enkele keren zien in de volgende weken. Ik twijfel nog wat over de kleur. Maar ze storen in ieder geval niet.
De rits zit op de zijkant. Zo kon ik de rok maken met slechts één naad, ideaal want zo geen problemen met de print!


Het rokje werd natuurlijk gevoerd met een lichte katoenen voering en daar zag ik toch iets donker door. Blijkt dat onze dochter beslist heeft voortaan een Jazz-broekje te dragen onder haar jurkjes. 'k Zal maar eens op zoek gaan naar witte ...


 
Ze wordt snel groot. Gisteren ging ze meer dan fier met papa naar de open deur dag van de grote school. Fier met haar nieuwe jurkje.
Bij mij wekt het een dubbel gevoel op.




Madeliefjes

Laatste stuiptrekkingen?


Toen ik bijna 8 jaar geleden mijn eerste ervaringen opdeed in stoffenland, vond ik de kinderstofjes vaak wat oubollig en niet mijn ding. Maar waar een vraag is, komt blijkbaar snel (heel snel) een aanbod. Alleen blijken meisjes in 8 jaar tijd ook snel groot geworden en moet ik me nu vaak tevreden stellen met het genieten van de stofjes en de maaksels die ik hier op mijn scherm zie passeren.
In de zoektocht voor het vormsel van onze oudste (ja, dat komt stilletjes aan naderbij) kwam ik weer voor problemen te staan. Oh zoveel moois, maar niet meer voor onze prille tiener. Maar nog net (heel net) voor onze jongste.


Toen ik het blauwe madeliefjesstofje zag, was ik echt wel verkocht. Maar ik zou niet nog een jurk maken voor Lucia. Ik zag haar er trouwens niet meer mee weg komen. Jammer, want het was een prachtige kwaliteit (met een soortgelijk prijskaartje). Zwitsers katoen, dat zeggen de verkopers graag. Dat merkte ik al te vaak. Deze 'noemer' slaat toch op stofjes van heel uiteenlopende kwaliteit. In dit geval een heel fijne katoen, mooi glanzend. Lees: 'Het lentegevoel op een stof'. En dat halfweg januari. Een mens zou zich door minder laten verleiden.


Enkele dagen later bleek ik plots toch een heel helder idee over dit stofje te hebben. Een bloesje bij haar citroengele broekje!


De hele idee moest toch wel lang rijpen (en ik had ook nog wel veel andere 'te naaien projecten' aan mijn hoofd). Uiteindelijk hakte ik de knoop door en koos voor een modelletje uit één of andere knippie (ik denk de laatste wintereditie) uit de bib. Het model was voorzien voor tricot en had lange mouwen. Een blinde rits kon het eerste probleem verhelpen en zelf een licht gebogen kort mouwtje voorzien is nu niet het grootste probleem.


De mouwen bleven nog even onafgewerkte omdat ik zo graag eens de flapjes, die ik in SVDZ 2 zag, wilde proberen. Er kwam wat twijfel aan te pas (denk aan de stijl van het bloesje), maar de nieuwsgierigheid was te groot en dus deed ik het toch.
Zie je het andere stofje aan de binnenkant, als je heel heel goed kijkt? Alweer een klein flapje van die leuke lap ... maar er blijft nog meer dan voldoende over!
Ik had plots wel een heel groot gevoel van herkenning toen ook voor mij een citroengele broek in een pakje werd geleverd. Helemaal vergeten dat Lucia er ook zo eentje had op het ogenblik dat ik de mijne bestelde. En toen werd één en één twee ... Ik maakte nog snel een eenvoudig bloesje met kapjes voor mezelf. Het patroon lag al klaar!


Ik twijfel nog een beetje over het eigen bloesje ... of ik er dan wel nog mee weg kom? Maar als outfit met de broek (en een truitje erover) denk ik dat ik het toch wel regelmatig zal dragen. Easy outfit, comfy fit ... ideaal voor makkelijke dagen ;)


En wat was het leuk thuis komen vandaag, deze foto's werden nog gemaakt voor we erop uit trokken. Nu zie ik vooral heel veel fris groen. Daar kan ik zo blij van worden!




Topdagen

De middelste, die zit weer eens in zijn topdagen! Anderhalve week geleden werd hij er 10! En dat is voor hem niet onopgemerkt voorbij gegaan. Hij plande minutieus zijn traktaten die hij zou doen in al zijn clubjes en lessen. Ook over zijn feestje droomde hij al lang van tevoren.
Hij zit barstensvol plannen en gaat al eens recht voor zijn doel. Dat hij iets super zou maken voor de paaswedstrijd bij onze plaatselijke bakker, daar was hij van overtuigd. Hij deed er enkele dagen over, het was iets met ijzerdraad en een tekening. Het werd een 3D-paashaas. Waar ik trouwens geen foto van heb.
Maar kijk, wat bleek toen we deze morgen naar de bakker gingen. De hoofdprijs gewonnen!

 
Zijn jeugdig hartje ging er sneller van slaan. En dat zal het nog wel heel veel keer doen. Zin om een stukje te komen meeproeven? Geef gerust een seintje, we hebben meer dan genoeg!




Tips voor reuzelekkere chocoladereceptjes zijn ook meer dan welkom!

En dan maak ik hier de volgende weken weer eens werk van enkele blogberichtjes met mijn maaksels. Het schuift hier precies een beetje op de lange baan. Nochtans veel geproduceerd de laatste weken, een deel nog niet onmiddellijk voor publicatie!