Levico terme, Italië

Een jubileumjaar voor onze trouwe tent, 10 jaar dienst! En dat vierden we samen in Italië. Voor ons een nieuwe reisbestemming!

Dit jaar kozen we voor de bergen, een meer en wat culturele topbestemmingen. Het werd een vakantie van eenvoud en rust, plezier en sfeer en (net iets te veel) culinaire hoogstandjes en verwennerijen.

We sloegen voor drie weken de tenten op in Levico terme. Een aanrader voor wie zoekt naar een goed uitgeruste camping en een ideale uitvalsbasis voor heel gevarieerde uitstapjes. 




We houden van wandelen en dat konden we hier naar hartenlust doen!




We houden van watervertier en daar bleek het (volgens de site van de camping) warmste meer van Europa ideaal voor!




We bezochten enkele topbestemmingen in hete (en minder hete) dagen en waren onder de indruk!





We kregen gezelschap van bekende, maar ook nieuwe vrienden.




Hou je van dieren? Wij vonden ze super leuk, hoewel ze nu ook niet te dicht moesten komen ...




Een carrièrewending ligt op de loer. Wolkenspotter?




En omdat zwart wit soms zoveel meer zegt dan kleur!




Een ideale gezinsbestemming! Trouwens helemaal niet ver van het Gardameer.

En jullie? Iemand een tip voor onze volgende reisbestemming? Een camping met een natuurlijk waterelement (beekje, rivier, meer, zee ...) en een mooie uitvalsbasis voor gevarieerde uitstappen ...







Nu heb ik toch nog mijn Lewis ...

Hé hé, het was hier al vele weken stil. Even geen woorden en vooral veel tijd nemen voor andere dingen. De hangmat uittesten, fietstochten met de kinderen en de grote chiro-uittocht helpen voorbereiden. De laatste weken van het schooljaar waren ook wat in mijn kleren gekropen.
En toch valt hier nog wel het één en ander te bloggen.
Waar zullen we beginnen?
Bij het inpakken voor onze Paasreis (ja, ja, zo lang al geleden) toonden onze kleerkasten twee hiaten. Twee hoodies, eentje voor onze jongste en eentje voor mezelf.


De roze versie maakte ik al een eind geleden. Verdict: aan de ruime kant! Dat heb je met die knippie-patronen. Toch niet al te erg vind ik, dit is er dan eentje die heel lang zal meegaan!



De stof vond ik eigenlijk een beetje te roze, maar op het gebied van dikke sweaterstoffen mag een mens niet al te moeilijk doen. Veel keuze is daar toch niet in hé. Of zal ik hier nog even mijn slag slaan ;-) ?



Het roze moest wat getemperd worden ... met een grijs-witte streepjesstof en dikke grijze knopen! De kap was niet voorzien bij het patroon. Als ik het me goed herinner, dan voegde ik de kap toe van het volgende patroontje uit diezelfde Knippie.



En toen lag daar nog een dik pak witte sweaterstof. Oh wat was ik toe aan een nieuwe hoodie. Maar eraan beginnen, mmm, dat bleef maar duren. En toen kwamen de kriebels terug en werkte ik aan één stuk door.


Ik wist al lang dat ik de Lewis uit LMV voor mezelf wilde maken. Waarom viel ik als een blok voor deze Lewis? Ja, zeker zijn naam. Jeugdsentiment. Maar vooral voor zijn looks. De schuine naden met ingewerkte zakken, de drie drukknopen, de leuke en brede kap, de naar voren gelegde schoudernaden.


Ik voegde hier en daar wat centimeters toe, kwestie dat ik in de lengte misschien nog wel met een 16-jarige ranke meid kan concurreren, maar toen ik naar die andere maten in de maattabel keek, sloeg de twijfel toch wat toe.


Uiteindelijk bleken diegene die ik in de lengte toevoegde het nuttigst. De mouwen werden 5 cm langer, de trui zelf 3 cm. De schouderpas legde ik 1 cm van de stofvouw, net zoals het rugpand. Uiteindelijk nam ik dan toch weer wat in aan de zijnaden.
Van de 40 cm grijs-witte streepjesstof schiet geen splinter meer over. Geen mens die weet dat ik voor de voering van de zakken een trucje moest toepassen ...



Ik denk dat Lewis en ik dikke vrienden zullen worden deze zomer. Ooit, in mijn jonge jaren mijmerden we onder vriendinnen over de namen die onze toekomstige kindertjes zouden krijgen. Een Lewis? Oh ja, dat vond ik mooi klinken. Maar Lewis zo gespeld, bah, ik had het toch niet zo voor die Engelse spelling en geef toe een mooie Spaans (?) Luis, dat doe je je kind toch ook niet aan hé ...


De fotoshoot deden de jongste en ikzelf onder ons tweetjes deze morgen. Een beetje 'we-time'. Op de valreep, want een uurtje later wuifden we onze jongste uit, om de oudste twee te gaan vervoegen in het verre Limburg. Wat keken ze ernaar uit. En wat is het hier weer stil.





Veel plezier, kids. Tot over een weekje!


Voor elke meid een tasje!

Het is hier precies een beetje op zijn gat gevallen hé ... Niet gepland, niet aangekondigd een redelijk zonder reden. Gewoon efkes niet veel zin en niet veel tijd.

Maar nu kan ik me er wel heel gemakkelijk van af maken. Op deze hete dag werd er hier geproduceerd. Niet door mezelf.
En werd er geblogd. Ook al niet door mezelf. Ik maak me er hier wel heel gemakkelijk van af hé. Het verslag lees je gewoon hier!



Maar hé, ik deed wel mijn aandeel! Drankjes voorzien, ijsjes en fruit en de nodige uitleg en begeleiding! Een mooie dag om de vakantie mee te beginnen!




Een groentje met oranje en een mini tutorial

Al een week of zes geleden rolde er nog eens een kleine meisjesjurkje van onder mijn naaimachine. Ik vind het eigenlijk altijd heel leuk om nog eens in een kleiner maatje iets te maken. Voor de 4-jarige jarige, maakte ik een maatje 5 jaar uit SVDZ 2. Natuurlijk moesten er mouwkapjes bij, de derde keer al, en ik blijf ze leuk vinden.


De meisjes hier thuis wisten te vertellen dat het petekindje heel graag zwierrokjes heeft. Tja, dat leek me heel logisch, welk kleutermeisje wil nu geen zwierrokjes. Ondertussen lieten mijn meiden weten dat ze dat trouwens ook nog heel graag eens zouden hebben ;)
Ideaal, want ik wilde al zo lang eens de cirkelrok in 6 delen proberen en ja, dat valt supergoed! Dat weet ik nu zeker.


De MDH, die behoort tegenwoordig ook tot de denktank 'naaien' hier ten huize. We beslisten dat een oranje riempje het geheel zou afmaken. Ik bedacht een soort symmetrie. De riemlussen maakte ik ongeveer even breed als de tussenstukken, zodat er telkens een streep oranje te zien zou zijn. Het doet me wat denken aan weven. En dat is het ook een beetje, want je hebt wel een sluitspeld nodig om het riempje door de brede riemlussen te halen. Het riempje sluit gewoon op de rug met een kamsnap. Ik wou er eerst nog een strikje over maken, maar dat werd uiteindelijk afgekeurd door 'de denktank'!



En zo gebeurde het dat het nichtje ook een jurkje van eigen hand droeg op het feest! Het groen staat haar goed.

Ik vond op mijn fototoestel nog enkele foto's van het naaiproces. De werkwijze van deze kapjes is heel beknopt in het boek van SVDZ 2. En dat heb ik ervaren, toen een vriendin een meer dan schoon jurkje toonde dat ze zelf maakte, alleen wilden de kapjes niet mooi blijven liggen op de schouders. Toen ik zelf een eerste exemplaar maakte, snapte ik waarom. Er wordt nergens vernoemd dat je driehoekjes moet knippen. Dus bij deze, een mini tutorial!



Verstevig telkens één kant met vlieseline en stik de kapjes dan rechts tegen rechts op de gebogen kant. Knip dan driehoekjes weg op de naad, tot net voor de stiklijn. Dit zorgt er voor dat je de maantjes goed kan keren en plat strijken!


Let er op om bij het strijken de naad ongeveer één mm naar binnen te strijken. Dit zorgt voor een mooiere afwerking nadien.


Omdat ik wil dat de naad mooi plat blijft, bestik ik dan vanaf de binnenkant de 2 lagen naad smal door op de binnenkant van het kapje, nu ze nog niet bevestigd zijn op het jurkje! Zo zie je geen bestikking op de buitenkant van het kapje, dat vind ik persoonlijk mooier. Op de foto zie je dus de onderkant van het uiteindelijke mouwkapje!

Als de schoudernaden van voor- en achterpand bevestigd zijn, leg je de mouwkapjes op de goede plaats op het bovenstukje, stik je deze al met een eerste (voorlopige) stikking vast, doe dit vrij smal op de kant. Nadien werk je het jurkje verder af met de voering. Zorg ervoor dat de voorlopige stikking dan verborgen zal blijven bij het keren, door op de gewone naadwaarde te stikken.

patroon uit SVDZ 2
Stof van bij Vermiljoenshop






Oeps, ik heb een nieuwe broek nodig!

Blunders, daar ken ik ook wel iets van. Maar blijkbaar zijn mijn hersenen zo getraind om deze al even snel te vergeten, want hier kon ik zo niet direct iets verzinnen.
Maar dat maakte ik vorige maandag goed. 't Zou goede beelden opgeleverd hebben voor die populaire filmpjes op youtube! Hoe kan een mens belachelijk op/over zijn fiets vallen? Wel, ik kan dat dus! Voor ik het wist, maakte ik nader kennis met de steentjes aan de oprit van vrienden van ons. Niet dat ik er direct mee kon lachen, want mijn benen zijn nog nooit zo geblutst geweest als nu.
En dat betekent toch zeker twee weken geen rokjes en shortjes.
Maar het had toch ook een voordeel. Nu moest ik toch dringend de laatste hand leggen aan de broek die ik twee weken voordien half in elkaar stak. Die avond hadden we nog bezoek en nee, ik kon dus geen jurk aan ...
Hoogdringendheid! 
Typisch vrouwen hé, er hangen natuurlijk nog broeken in mijn kast ;)



Het stofje is er eentje van Fragile, besteld bij Mon Depot. Ik zag er alleen een broek in. Misschien heb ik het verkeerd voor, maar voor een bloes is de print volgens mij net iets te fel. Ik moet zowat de laatste vrouw in Vlaanderen zijn die nog geen broek met print in haar kast had. Traumatische ervaringen met een opzichtige foto uit mijn jonge jaren, de tijd dat we leggings droegen met de meest opvallende prints. Ik weet niet of ik die foto nog heb, maar ik heb hem in ieder geval nog niet kunnen verdringen uit mijn herinneringen.
Staat hetzelfde lot me te wachten met deze?



Maar nu, op dit eigenste moment, ben ik er tevreden over! Mode hé, daar is toch iets mee, uiteindelijk vind je iets mooi (en dan opeens weer niet meer). De voedingsbodem voor de modeindustrie!


Ik was ook een beetje gemakzuchtig. Toen ik eens in een vlucht door de K ging, zat de lap in mijn handtas. Het is natuurlijk geen stofje waar je zomaar alles bij aantrekt. De lap passeerde razendsnel voorbij allerhande kledingstukken die 'oranje' waren. Dit topje was de perfecte match! En nog mooi ook. Snel beslist om niet zelf te maken, want een betere match zou ik toch niet vinden.


Echt een easy-peasy project! Ik nam gewoon de broek van deze jumpsuit over uit het stapeltje Burda's dat ik ondertussen verzameld heb. Mooi smal naar onderen, bovenaan nam ik op alle naden een beetje in naar de taille, vooraleer ik er een band met elastiek aan zette. Om een al te groot pof-effect te vermijden.

Maar nu weet ik niet zo goed wat erop te dragen. Een jeansjasje?


Bah, nee, niet mooi!
 


Mijn ecru vestje?
Misschien.



Of gewoon een bruin truitje?
Misschien ook.

Zeggen jullie maar. Wat vind je?

Vormsel anno 2015 III

En dan maakte ik nog een tweede jurk voor mezelf. Het eerste jurkje was geslaagd, maar het stofje dat ik op het stoffenspektakel in Leuven op de kop tikte, moest toch ook niet in de kast blijven liggen. Nadien zou ik dan wel beslissen welk jurkje het feestjurkje zou worden!
Ik denk dat het vooral de kleuren waren, die me de lap deden kopen. Een heel palet aan blauwtinten! Twee panelen en wat denkwerk had ik nodig. Want één zo'n paneel had ongeveer een hoogte van 83 cm. Dat is nu net niet hoog genoeg om een zedige jurk voor mij te maken.
Ik liet nogal snel mijn oog vallen op de Lisan jurk uit LMV herfst 2014, maar was niet helemaal overtuigd van het model zelf. De rok zou sowieso al anders moeten, want met de fotoprint zouden de ronde zomen niet goed komen. En de taillering, daar had ik toch ook mijn bedenkingen bij. Uiteindelijk gebruikte ik de twee pluspunten die me het meeste aantrokken, de mooie V-uitsnijding en de vlindermouwen. En versmolt dit op een patroon uit de knipmode. Eentje met ook twee grote troeven, een mooie rug (en meteen de ideale oplossing voor de beperkte hoogte) en de schuine oplopende taillenaden (waar ik al goede ervaringen mee had).


Nog één ingreep was nodig, ah ja, het moest toch een beetje zedig blijven hé. Ik voorzag aan het voorpand twee schuine schouderpassen om zo nog een 8-tal cm te winnen! En toen was de lengte van mijn jurk al meteen bepaald, zo'n 15 cm korter dan het oorspronkelijke patroon voorzag.



Ik had dan nog eens het geluk een proefversie te kunnen passen van een mede-cursiste in de naailes. Het leek me heel goed te zitten. Maar het ging uiteindelijk toch niet allemaal van een leien dakje. Ik knipte de onderste rugpanden verkeerd, denk aan die 15 cm die er niet bij moesten, de borstnepen moest toch nog wat korter en het zat ook niet meteen goed op mijn billen :(
Een mens moet al eens doorzetten, de nodige aanpassingen later begon het er al wat beter op de lijken en het grootste wonder bleek toch wel de voering te zijn. Eens gevoerd bleek het helemaal goed te komen!





Ra ra, wie mijn vorige posts aandachtig las, weet dat er hier iets niet helemaal klopt aan het plaatje!