Back to tennis

Of toch niet ... Ik deed dat wel, toen ik klein was. Tennissen tegen de muur bij ons thuis als ik alleen was, tennissen met de buurkinderen op straat of met den 'jokari'! In die tijd was dat geen probleem, om het half uur moesten we ons bakske een keer opzij zetten als er een auto aankwam! Trouwens, wij hebben dat eens gezocht, zo een 'jokari' maar niet gevonden tot nog toe ... Tips zijn welkom!

Daar zou ik het eigenlijk niet over hebben! Ik heb natuurlijk een kleedje gemaakt die me een beetje aan een tenniskleedje doet denken. En waar ik zowat alles zal in doen, behalve tennissen ;-)


De inspiratie kwam op model. Een jonge collega van mij heeft een fluoroze kleedje. Ze staat er beeldig mee! Iedereen was er fan van, ikzelf inclusief. Kopen kan niet meer, het komt uit de zomercollectie van vorig jaar van DE Zweedse modeketen met ondertussen al 3200 filialen over heel de wereld. ra ra ...



Ik vroeg haar heel lief of ik het eens mocht meenemen. Geen probleem, enkele dagen later vond ik het al in mijn 'vakje'! Nog juist op tijd om mee te nemen naar de laatste naailes. Een patroontje overnemen van een bestaande jurk, daar kon ik nog wat tips over gebruiken. Eigenlijk niet zo moeilijk (in dit geval toch), leg per deel zo plat mogelijk bovenop patroonpapier. Steek heel veel speldjes door kledingstuk en papier. Voila, daar verschijnt het patroondeel. Tweede stap, pas de maat wat aan, jammer een maatje 36 daar kan ik toch niet zo goed in ademenen!



Toeval of niet, we waren samen paraat op onze permanentiedag. Ik had ook zo graag een zichtbare rits in het jurkje verwerkt, maar het bleek onmogelijk om een gelijkaardige groene rits te vinden ... Ik had natuurlijk nog het stofje kunnen aanpassen, alleen kan dit momenteel geen optie zijn. Even doordoen met het voorraadje ;-)  Het jonge collegaatje stelde voor om dan maar een andere kleur te nemen. Geen slecht idee, vond ik. Zoveel keuze had ik niet, het werd een witte rits.



Hoe die rits zichtbaar verwerken? Daarvoor moest ik toch eens goed denken en hier en daar wat raad op doen. Gelukt dus. Alweer iets bijgeleerd!



Het wit van de rits mocht nog wel elders terugkeren. Ik verwerkte voor het eerst een elastische paspel! Verliep vlot!  Het jurkje werd onderweg nog wat meer 'op maat' gemaakt, ik maakte het ook dat 'tikkeltje' langer dan bij de jonge collega ... En zo heb ik toch het gevoel dat het de moeite is om zelf een jurkje (op maat) te maken! 


Als laaste nieuwigheid: Ik gebruikte voor het eerst mijn 'zoomspuit' (is dat de naam?). Ooit gekregen van een dame die de grote kuis deed. Nu heel blij dat ik dit in huis had, want het jurkje hing onderaan goed scheef! De zoom werkte ik af met een beleg. Op heel het jurkje geen enkele zichtbare stikking!


De exacte kleur van het stofje is niet op foto te krijgen. Het is er eentje van Lucy has a secret, gekocht bij Mon Depot! Stevige elastische tricot, ideaal voor dit jurkje.

Nog een klein weetje, nu heb ik niet alleen een gelijkaardig jurkje als het jonge collegaatje. We bezitten ook nog eens meerdere paren gelijke schoenen. Zelfde smaak zeker?




Radiostilte

Sinds gisteren is het hier stil in huis. Onze kids zijn nu alle 3 vertrokken op kamp. Leonie en Matteo gingen het terrein verkennen vanaf vrijdag, de jongste is hen gisteren gevolgd. Haar eerste kampervaring!





En de oudjes, die blijven in stilte achter ... Het wordt toch een beetje vreemd. Een hele week thuis onder ons tweetjes. Het lijkt wel een beetje op een retraite, rust. Maar tegelijk ook wat inhalen van tijd, tijd voor elkaar en onszelf. En dan ook weer wat onrust, denken aan hoe ze het daar in het verre Limburg stellen, uitkijken naar hun thuiskomst ...









Een straaltje zon ...

Het weer is niet wat we zouden willen. Maar dan wel weer ideaal om hier en daar wat te rommelen, sorteren en te ontdekken.




En toen vond ik nog het restje van een eerder project, het flutstofje waarop nog twee dezelfde prints (maar dan wel met drukfouten) overbleven. Veel viel er niet meer uit te halen, de drukfouten zaten op beide ongeveer halfweg de foto.




Flits, ik wist het ... Ik maak snel snel eens het topje dat ik gisteren maakte om ooit een jumpsuit te worden (ooit, als de dochter eens in het huis is om te kunnen passen). Snel, snel, ja zeker, dit zou wel lukken in een half uurtje.




Als ik niet onderweg toch even beslist had om het helemaal goed te doen. Geen gekochte (en dus matte biais), wel zelfgemaakte uit opnieuw die flutstof (die stof mag van geluk spreken dat ze een heel schone print meekreeg, of ik had het er nooit zo 'goed' mee gedaan ;-)   !). Ik denk dat ik maar eens zo'n hulpstukje koop om zelf biais mee te maken! De grote opruim bracht ons ook nog op het idee een parel op het einde van het lintje te steken, knoopje erin en afknippen ...


 

Tijdens een fikse regenbui raakte het topje af en werd hier duchtig gedroomd van schoon weer (dat we op reis toch wel zeker zullen tegen komen ...).







Wij zullen er nog van genieten, van dit topje, inclusief die jongste meid van ons. Die jongste, die een gedaanteverandering onderging het laatste jaar ... Wat gaat de tijd snel.


En amour avec Maëlle

Op slag verliefd op die mooie Maëlle!


An van IeneMiene maakt stilletjes aan naam en faam door de vele mooie en elegante manteltjes die ze voor haar dochters maakt. Het bleef niet alleen bij het maken. Ze tekende al een allermooiste Jackie voor ons uit. Ondertussen is ze volop bezig met een nieuw patroontje. Bijna klaar om gelanceerd te worden. Het wordt een sierlijke manteltje met een koninklijke naam, Maëlle. Dit alles wisten jullie waarschijnlijk al!


Is het je opgevallen dat het manteltje tot maat 152 wordt uitgebracht? Dat had ik al gauw gezien en ik stelde me meteen kandidaat om een 146 uit te testen.


Ik had er erg veel zin in en daar had ik meerdere redenen voor. Leonie kon een nieuwe tussenseizoenjas gebruiken, ikzelf kon een oefening 'mantel' maken goed gebruiken (dit is trouwens het 'verplichte' nummer voor de naailes van volgend jaar! Ben ik nu een strever als ik er al voor het schooljaar begint mee klaar ben ;-) ?), een mooi model en weer eens naaien met een fotohandleiding vind ik super, ...



Maar het duurde wel enkele dagen voor mijn hoofd er klaar voor was. Die tijd was nodig om het jasje in mijn hoofd vorm te geven voor een bijna 11-jarige.



De stof is een rode 'jeans' die ik net als zij averechts gebruikte. Het stofje is heel mooi zo. Er zit een lichte glans op die zijde en de kleur vind ik heel mooi. Na enig overleg hier thuis (ah ja, wij doen hier graag aan groepsprojecten), beslisten we om een gouden paspel in de tussennaad te steken. En dus volgden de gouden knopen onmiddellijk (in mijn hoofd zaten wel iets mattere gouden knopen ...)




En de rest ging vanzelf. Mijn lichte trauma van jaren geleden werd verwerkt (*), de gouddraad werd nog eens bovengehaald. Alleen ben ik een stuk wijzer geworden ... slechts voor enkele bestikkingen gebruikte ik deze draad (een schenking uit de voorraad van mijn vader!). Want echt makkelijk laat deze draad zich niet verwerken. Toen (*) ontdekte ik dat je de draad eigenlijk voortdurend opnieuw moet doorrijgen door je machine, wil je geen problemen hebben.




Net als zij, besliste ik ook om de plooien een 5-tal cm dicht te stikken (voor onze kleine dametje moet het niet te wijd uitwaaien ...).



De mouwen werden met 4 cm verlengd (nadat ik onze oudste eens had opgemeten), omdat ik vreesde dat ze een beetje te kort zouden uitvallen. Ok, ik weet het, nu vallen ze een beetje te lang uit ... maar daar komt vanzelf wel verandering in.




En ook de onderpanden verlengde ik met 4 cm. Ik had daar genoeg stof voor en zou dan nadien wel beslissen of ik het weer korter zou maken. Het groepsgevoel hier thuis besliste het langer te laten.



Een lap komt altijd nog van pas. Deze lap voor de voering moest wel een 6-tal jaar wachten voor hij aan de beurt kwam. Ooit gekocht op een stoffenspektakel, nooit geweten wat ermee te doen!
Niet te zien op de foto's, ik voegde zakken toe in de zijnaden.
De voering werd beplakt met een gewatteerde vlieseline. Leonie is klaar voor de herfst!

Let op: mededeling aan de weergoden : Bedankt om een herfstige dag te voorzien voor de fotoshoot zodat het 'plaatje' zou kloppen. Vanaf morgen mag je het programma 'stralend zomerweer' weer opstarten! Alvast bedankt!

Buitenstof: Mon depot
Voering: Ooit van het stoffenspektakel
Paspel: stoffenspektakel
knopen: De soldeur

* Wat gaat de tijd snel. Voor zijn 5de verjaardag maakte ik een ridderpak. De leeuw en kantelen stikte ik in dichte zigzag af met gouddraad, uren ben ik daar mee bezig geweest ... Opa Raf personaliseerde zijn pak (en neen, niet met naald en draad, zoals mijn vriendinnen vroeger altijd dachten toen ik zei dat mijn vader 'borduurde'!)



Zon in zicht

De vakantie is begonnen, maar ik heb het nog niet helemaal door. Ben zelfs al een beetje uitgeteld (of is het nog) ...  Mijn to-do lijstje staat dan ook meer dan vol. En de tijd, die gaat snel.
Zaterdagmorgen besliste ik nog maar eens op de valreep 2 pennenzakjes te maken voor evenveel feestjes. En nu even geen pennenzakken meer, ze komen zowat mijn oren uit ;-)



Handig vind ik dat, die duivelsgekte, want voor een twaalfjarige jongen zou ik anders niet zo goed weten welk stofje te kiezen voor een pennenzak!


 
Op mijn fototoestel vond ik ook nog wat foto's terug van een tas die ik enkele weken geleden maakte voor een vriendin. Ik zag zo'n tof principe met tassenband, dat ik het ook eens wilde proberen. Wat rekenwerk en stikwerk verder, was daar deze tas. Groter uitgevallen dan bedoeld, als strandtas zal deze wel haar strepen verdienen ...




En nu schuif ik alles opzij en ga in de zetel hangen ... het schijnt dat daar iets te zien is wat je moet gezien hebben!



Met een kus voor de juf 2014

Oh ja, ik sloofde me deze week ook uit om de juffen van onze kinderen van een bedankje te voorzien. En uitsloven is misschien wat veel gezegd, want ik doe dat graag hoor. Vooral omdat de juffen deze attentie altijd heel erg weten te appreciëren. De kids, die willen natuurlijk nog het liefst van al een presentje aan de juf geven. Alweer stelden ze het super goed bij hun juffen (onze kinderen zouden dan zeggen super super super super super super super super ... tot mama dan roept: 'genoeg' want dat is het spelletje, tonen hoeveel karakter ze wel hebben om om het langst hetzelfde woord te zeggen ... mama is dan altijd de verliezer).




Vertrouwd hé, maar bij iedereen nog steeds heel welkom, heb ik de indruk!



Juf Bieke, die had er dit jaar opnieuw eentje van ons in haar klas (toch af en toe, want Lucia had twee juffen)! Voor haar dus een nieuw probeersel. Een tas die ik zeker nog eens opnieuw wil maken, maar dan misschien in 'klaarlichte dag', want als je daar zo na het voetbal aan begint, dan is het blijkbaar wel heel snel middernacht ...