Vormsel anno 2017

Vorige zaterdag vierden we feest,
Matteo vierde zijn vormsel samen met familie en vrienden.
En ja, zoals gewoonlijk waren we al maanden bezig met de voorbereidingen.
Het mentale startschot voor de outfit (want ja, laat dat nu één van mijn verantwoordelijkheden zijn :-)  )kwam er in een gesprek met een vriendin.

Ik opperde dat we dit keer misschien voor een trui of zo zouden gaan, want zo'n 'blazertje' komt uiteindelijk nadien niet echt veel meer uit de kast ...
De reactie kwam al snel, 'Matteo is wel super schoon (= Westvlaams voor mooi) met een blazertje hé', zei de vriendin.
Die ene zin was voldoende om me opnieuw overstag te doen gaan.
Want ja, ik vind mijn 'klein groot' ventje inderdaad ook zo 'charming' met een 'blazertje'.

Als je al eens een 'vijfde' communiefeest voorbereidt, blijf je er wel vrij rustig onder.
Voor mij geen aankoop 'tegen de tijd' al tijdens de kerstvakantie omdat iedereen dan kleren koopt en omdat er dan misschien geen kleren meer zouden zijn. (Al eens meegemaakt? Dat er geen kleren meer zijn? Dat zou pas een grap zijn !!)

Ik nam dus rustig de tijd om wat rond te kijken en hier en daar wat te pinnen.
Wat me opviel, was de trend voor het 'driedelige' maatpak, ofte 'het gileetje' onder het 'colbertje'.

Het was op dat moment nog niet in me opgekomen om dit soort outfit zelf te maken,
maar door het zien van enkele prijzen (ja makkelijk meer dan €500) werd ik toch wat getriggerd.
Hoe meer ik er over dacht, hoe meer zin ik er in kreeg.
Een nieuwe uitdaging zou het worden.


Ook dit keer werd het toch even een pittige zoektocht naar de geschikte stoffen. Gelukkig vond ik al op dag 2 het nodige in De Stoffenkamer en In Den Beer.

Er werd wat extra naaitijd ingelast en ik kreeg ook wat extra naailessen van de juf.
Het kostte me best wat tijd, maar ook veel voldoening.
Eigenlijk is alles vrij vlot verlopen.

Het ideale colbertje vond ik in Burda februari 2017
Het patroon voor een gilet was al iets ouder en dat heb ik ook gemerkt, want ik maakte hem uiteindelijk 5 cm korter en nam ook nog veel in om te versmallen.
Als hemd geen twijfel hé, het alom geprezen Theo-patroon!


Ik mag wel zeggen dat ik het 'gebiesd' zakje, al of niet met extra klep, ondertussen in de vingers heb.
Zes versies in totaal en met plezier.
Ik vind dit soort zakjes steeds leuker om te maken :-)

Matteo had de 'coolste' vormselpeter, zijn beste vriend, zijn grote neef Hannes.
Een coole jonge gast die zich ook al eens graag feestelijk kleedt.
Hannes zei me dat hij zich als vormselpeter zou aanpassen aan zijn 'pupil', m.a.w. een strikje of een das?
Matteo ging voor het strikje!
En de broek, die kwam gewoon van de winkel :-)


Voor de fotoshoot konden we opnieuw rekenen op mijn broer.



En waw, dat doet hij met heel veel overgave!
Een echte passie voor hem en het mag gezegd, 
hij kan er wat van.
Een echt plezier om te doen.
Ook voor Matteo!














Een mooi herinnering voor ons allen!
Een moment om naar terug te kijken in de komende jaren, want slik, ik besef nog beter dan de vorige keer dat dit feest toch ook een stuk afscheid nemen is van een onbezorgde kindertijd.

Matteo is er klaar voor!
En dat is wat telt :-)




When toughts become dreams.



Wintercollectie is klaar!

Jiehaa !!!
De wintercollectie is klaar.
Ik weet het, rijkelijk laat, natuurlijk.
Met de nieuwe zetel had ik een heel goede reden om nieuwe kussenhoezen te voorzien.
Het oorspronkelijke plan was om voor elk seizoen een collectie te voorzien.
Omdat de zetel in december werd geleverd, zou ik dus beginnen met een wintercollectie.

De ervaring leert dat ik soms 'een nogal brede kijk' om mogelijke stofjes heb.
Een 'te brede kijk' wat de MDH betreft!
Om maar geen ontgoochelingen te veroorzaken, 
brachten we samen een bezoekje aan 'de Soldeur'.
We kozen er drie stofjes.


Er mocht wat glamourgehalte bij, dat was ok voor de MDH.
En als het op glamour aankomt, dan moet je bij de stofjes van Lotte Martens zijn.
Zo'n paneeltje is wat prijzig, maar ik mag daar wel elke avond mijn hoofd op laten rusten hé,
dus dan vind ik dat zijn geld meer dan waard!
Perfect om met een bronzen paspel af te werken.


Het grijsgroene stofje was een koopje.
Twee couponnetjes uit de gordijnencollectie.


Sowieso had ik een 'bont'-kussen in gedachten en het geluk zat aan mijn kant, want ze hadden toen net een nepbontje met gouden spikkeltjes op de puntjes.
Als je het echt wil zien, dan zal je wel een beetje je best moeten doen!



De eerste twee versies waren heel snel klaar.
Ja, toen het nog echt winter was.
Maar de 'bont'-kussens werden steeds maar weer uitgesteld.
Veel pluisjes, heel veel pluisjes als je hier in gaat knippen.

Toen ik twee weken geleden op naaiweekend ging,
vond ik dit project de ideale afsluiter van een zeer aangenaam weekend!
Zo zou ik mijn ventje thuis gelukkig maken, 
eindelijk af die kussens!
En zou ik mijn 'aantal afgewerkte stuks' in no time met 2 kunnen verhogen.
Of ik de compagnons op naaiweekend zo gelukkig maakte?
Je weet wel, veel pluisjes, heel veel pluisjes ;-)

Als ik nog eens met 'nepbont' thuis kom,
dan doe ik dat thuis hoor, dames!
Want ja, de I robot is een feit!


En nu wordt het dringend tijd voor de zomercollectie.
I know, daartussen heb je nog de lente ...
maar laten we die lente maar even uitstellen en meteen naar de zomer doorschuiven!!

Ik heb zin in etnisch ... denk ik.
Iemand een tip waar je dit soort stofjes op de kop kan tikken?



Een jaar later

Time flies.
Zowel op de blog als in het gewone leven.
Een klein jaar geleden zetten we de hamer in de muur tussen keuken en living.
En gingen we even logeren in onze garage.
Ondertussen al bijna twee jaar geleden dat het denkwerk over deze werken begon.
Althans het concrete denkwerk.
Ken jezelf, of leer jezelf kennen.
We zijn beide creatief, maar als het op ons interieur aankomt, hadden we toch graag wat ondersteuning van een professional.

We wachtten enkele jaren tot de kinderen een aanvaardbare leeftijd hadden.
En waren tevreden met wat was.

We namen tijd (lees 'veel tijd') om na te denken over de verschillende plannen die voor ons werden uitgetekend.
Er werd geluisterd, overlegd en gezocht naar een plan dat voor ons beiden een 'klik' gaf.
Zo had ik vele slapeloze nachten of ik nu wel of niet een open keuken wilde.
We spraken uren door over grotere en kleinere wensen.

Ja, ook mijn naaiuitrusting moest een plekje krijgen in het nieuwe interieur.
Hier blijft geen kamer over voor mijn hobby en dat vond ik ooit heel jammer,
maar ondertussen ben ik heel blij met mijn plekje aan het bureau en in de kast!
De 'overlock' ging de kast in, met een extra ledstrip voor de 'sjurjeteuse' van mevrouw.
Ha, ha, ik leerde de mannen het één en ander bij, 
want deze waren heel benieuwd wat dat ding dan wel deed!

Omdat we zo lang geleden besloten om ooit eens heel grondig ons interieur aan te pakken,
hadden we eigenlijk nooit zwaar geïnvesteerd in meubels.
Ook daar ging weer tijd over.
Zijn we niet goed in beslissingen nemen?
In ieder geval voelt het voor ons zo goed aan.
'Tijd brengt raad' is ons wel op het lijf geschreven :-)
Onze architect liet ons veel ruimte om zelf te kiezen en hielp ons beslissen wanneer nodig.

We wonen nu een 10-tal maanden in ons 'vernieuwde' interieur.
En het voelt goed!
We bouwden niet bij, maar de open keuken maakt alles zoveel ruimer en lichter.

De foto's werden genomen in opdracht van de schrijnwerker.
En neen, het is hier niet steeds zo 'spik en span' als op de foto's :-) !












Het salontafeltje ... dat blijkt de hardste noot om te kraken :-)
dus doen we het nog even met onze retroversie!




In de ban van de Berlin Beat ...

Een trendsetter kan je mij niet noemen.
Neem nu het bomberjackje ...
ik was daar niet onmiddellijk van overtuigd.
Voor mij bleef dat te 'high school musical',
een lompe bomberjack, met grote letters op ...

Maar toen verscheen het ene na het andere bekoorlijke modelletje op internet.
Ook op shoppingmomentjes zag ik er een aantal die me konden bekoren.
Ik schafte eerst een braaf donkerblauw aan
en vorige week ging ik overstag voor een exotische versie.
Maar in die tijd was ik er ook eentje zelf in mekaar aan het steken.




Had ik geweten hoe vlot dit zou gaan.
Echt niet veel werk en superduidelijke uitleg.
Geen idee waarom ik zooooo lang gewacht heb om er aan te beginnen.


Ideaal voor dit eerste lenteweer!
En dit lenteweer is dan weer ideaal voor mij :-)
Een stevige verkoudheid heeft me al een week te pakken,
geen zin om met wateroogjes op de foto te gaan!
Dus dit keer kon ik hem toch overtuigen om mijn gezicht eens buiten beeld te houden ...


Hoewel ;-)

Zie je het koperkleurige paspelbandje?
Daar ben ik heel tevreden over.
Ik vond het nogal moelijk om de ideale boordstof te vinden.
Zwart zou het de donker maken.
En het écru was dan weer nogal bleek.
De oplossing bleek ook aan het kraagje de koperkleurige paspel te verwerken!
Bedankt voor de tip, Greet!


Stofje: Terre Bleue
Ritsen en boordstof: Stof op zolder
Patroon: Berlin Beat uit Urban Style van Eva Maria

Vol van liefde

Lucia en haar juf,
dat is ware liefde!
Toch zeker van Lucia's kant.
Als 9-jarige is ze sowieso vol van juffen.
Ze wil juf worden ...
en soms zou ik denken dat ze het al is.
De uren 'stage' die ze al liep op haar kamer met haar vaste 'leerlingen'.
De toetsjes die worden uitgetypt en in zesvoud afgedrukt (ja, haar klas telt 6 leerlingen) of gewoon in zesvoud overgeschreven met de nodige tekeningetjes. 
De turnlessen op de trampoline,
af en toe een berisping voor een kindje dat niet luistert.
De zorgschriftjes voor wie het wat moeilijk heeft met lezen of rekenen.
De piekfijne voorbereiding voor het oudercontact ...
Af en toe komt haar collega-juf op bezoek en dan worden er ook rijen gevormd.


Maar vandaag gaat het over haar juf, juf Hanne!
Juf Hanne droeg haar klas op handen en de klas, die was helemaal weg van juf Hanne.
Het moet ergens in oktober geweest zijn dat Lucia hééééél groooot en goed nieuws had,
juf Hanne was zwanger!
Even later kwam het besef dat dit wel zou betekenen dat juf Hanne niet het hele jaar zou blijven.
Maar als dat verdriet was verwerkt, begon die jongste van ons aan de nodige voorbereidingen.
Er zou een afscheidsfeest komen,
ze zou met haar vriendin een dansje doen ...
Beeld je in, het tekstje werd geschreven, het dansje werd geoefend en dat al sinds november!


Aan toewijding geen gebrek.
De laatste weken kwam er nog iets bij.
'Mama, jij maakt toch een cadeau hé voor de baby van de juf!'
We kwamen tot een akkoord, we zouden het samen doen.

Juf Hanne had al aan de klas verklapt dat het een meisje zou worden.
Dus konden we ons geheel laten gaan. We kozen een babyroze bedrukte jersey en ook de effen variant van deze gemeleerde stof.
Een 'one to hug' in wording!


Lucia en ikzelf werden een team.
Dat verliep al vlot ... hoewel ik af en toe wat binnensmonds zat te sakkeren met het tornmesje in mijn hand.
Tja, jersey naaien is natuurlijk ook niet altijd evident.

We voorzagen deze 'one to hug' van oortjes.
En werden zelf al een beetje verliefd op onze baby, met zijn omkeerbaar jasje!




Het afgeven van het jasje mocht het verdriet van afscheid nemen wat verzachten.







Een tip: Om de vorm van het jasje mooi te houden verstevigde ik het voorpand en rugpand, alsook de omslag van de mouwen van de effen jersey.


I did the Pam!

Ik maakte een Pam voor mezelf.
Dat stond al heel lang op de planning!
Eigenlijk heb ik wel nog enkele stofjes liggen die ik kon gebruiken.
Maar ik kocht nogal in een bevlieging een heerlijk zacht stofje.
Dat stond dus niet op de planning.



Eigenlijk is het wel voer voor de verkoopsmarketing.
Het ging namelijk zo.
Onlangs maakte ik twee 'One to hug' jasjes ... voor een tweeling
(moet ik eigenlijk zeggen 'two to hug' haha sorry flauwe mop)
en daarvoor ging ik twee kleurtjes 'spons' halen.
Ik had me zelfs voorbereid door de hoogte van de mouw te meten!
Niet gebruikelijk voor mij.

40% korting, hing er aan de deur!
Ik snuffelde wat rond, genoot en zoog wat sfeer.
Maar neen, ik liet me niet gaan.
Dat was nu echt niet nodig, want ik had immers stof genoeg thuis.

'Mijn vingers kriebelen om aan de jasjes te beginnen!' zo zei ik nog aan de verkoopster.
Een half uur later kon ik me wel voor het hoofd slaan.
Onder geen beding had ik stof genoeg voor de kap.

Ik snelde dus maar terug ...
en blijkbaar was deze 'tegenslag' voldoende om op een fractie van een seconde te zwichten voor dit stofje.
Misschien wat verzachtende omstandigheden, 
deze rol lag goed verstopt en had ik een uur vroeger niet zien liggen.
De kleuren spraken me meteen aan!
Het stofje lag er ook in omgekeerde print, oranje met blauwe dieren.
Eind januari nogal fel in mijn ogen,
maar ik denk dat dit in hoogzomer ook wel heel mooi kan zijn ...


Ik wist het meteen,
dit wordt mijn eerste Pam!
Waarmee ik indirect impliceer dat er zeker nog vele Pammetjes welkom zijn ;-)
Dit bloesje is heel snel klaar
en heel dankbaar om te dragen.
Er kwam een microtexnaald aan te pas, want het hele fijne stofje is best wel teer!

Wat deed ik al anders?
Ik maakte smallere striklinten, afgewerkt ongeveer 1 cm breed.
De oorspronkelijke breedte vind ik net iets te breed.


Wat doe ik de volgende keer anders?
Indien lange mouwen maak ik ze toch 2 cm langer,
het bloesje zelf ook 1 à 2 cm.
En als het stofje niet elastisch is,
leg ik middenrug misschien ook maar een halve cm van de stofvouw!


Maar verder ben ik dus heel tevreden!


Pam-top uit La Maison Victor 01/2016
Stof van Trifolium, Wervik