Kersen, appels en peren

Ik schreef het al in mijn vorige post. De vingers kriebelen, het hoofd slaat op hol. Ik zit weer volop in een naaiperiode. Voorlopig weer gedaan met haken en breien. Ik probeer zoveel mogelijk stofjes te verwerken waar ik altijd een boontje voor gehad heb, maar toch zijn blijven liggen. En dan ook nog eens met patroontjes die ik super vind, maar nog nooit toe gekomen ben. En voila, ik naaide het kinderbloesje uit Zo geknipt 2!



Zo leuk om te maken, een beetje spannend ook. En ja, je mag er niet te veel zelf willen voor denken, doe gewoon wat er in het boek staat. Het tornmesje had ik omwille van die reden toch nog nodig ;-)



Maar kijk, onze jongste is een bloesje rijker. Het stofje is al niet meer van de jongsten. Zou je niet zeggen, hé. Ik kocht het al enkele jaren geleden en de prijs stond nog in BEF ... En juist om die reden durfde ik er mijn schaar niet in te zetten. En werd het gekoesterd.


Ik liet onze jongste zelf beslissen welke kleur kamsnaps we er zouden inslaan. Fuchia, dat kon niet volgens haar, want het was toch een tikkeltje anders. Wit, tja, misschien, ... wat vind jij, mama? ... Meisje, jij mag dat nu eens zelf kiezen! Ze weet zo vaak wat ze wil, maar uiteindelijk begint ze te twijfelen en weet ze het niet meer. Nee, wit doen we niet, zei mama, want dan zie je ze helemaal niet en het mag toch een beetje opvallen, niet? Tja, muntgroen of limoengroen is ook wel mooi ... maar kies jij nu maar! De volgende dag viel de beslissing ;-)


De schoenen zijn deze die haar 4 jaar oudere zus vorige zomer (niet al te lang) heeft gedragen en nu zijn ze al perfect voor onze jongste. Het kind leeft op grote voet!



Blij dat ik het gemaakt heb! En content met de foto's, want daar voel je toch al een beetje de zomer ... Haar kamertje krijgt binnenkort nieuwe meubels, zo foto's voor de fotowand zal dan niet meer lukken. Jammer.

Antoinette is terug

We zitten hier in een overgangsperiode. Veel zin om te naaien, maar voor het echte werk toch maar nog even afwachten. Ja, echt werk, want ook dit jaar hebben we een communie te vieren! De communiekrantjes vliegen ons al enkele weken om de oren, maar in de stoffenwinkels nog maar weinig nieuwe collectie te bespeuren. En nochtans, onze vingers kriebelen. Onze? Ja, in de naailes hebben we met zijn allen grootse plannen om er over enkele maanden te staan. Er staan blijkbaar heel veel feesten op de planning!
Toch een beetje absurd, vind ik zelf. De communiekleren, die hingen al in november in de etalage! Kan je dat geloven? Prijzige ensembles, dan mag je toch maar hopen dat je spruit in de volgende 6 maanden geen groeispurt krijgt.
De focus hier lag deze maand op een paar patroontjes die hier al een tijdje (lees, al enkele jaren) aanwezig waren, toch nog eens te maken. Het is dan ook een verhaal van nu of nooit. Alleen de jongste geraakt nog enigszins weg met de grootste maten van meerdere pareltjes. Of zelfs niet meer, zoals in dit geval.
Ik heb het eens opgezocht, 3 jaar geleden was daar dat prachtige initiatief 'Van Katoen'. Heel wat onder jullie zullen het zich nog wel herinneren alsof het gisteren was!
Eén van de vele bijdrages kwam van de dame achter 'Spiegelstiksels'. Zij tekende een prachtig meisjesjurkje uit met een al even schone naam: Antoinette. Het patroon werd besteld en belandde in mijn digitale naaimap. Echt geen idee waarom ik er niet meteen invloog. Het ene pareltje na het andere passeerde de revue.


Maar kijk, het is nooit te laat (lees, het is bijna te laat) om er aan te beginnen. Ik vergrootte de 128 een beetje. Nam een lapje uit mijn stapel die me onmiddellijk aan een stralend blauwe hemel deed denken en in mijn hoofd moest daar een vleugje citroengeel bij. Tel er nog een volle namiddag twijfelen bij of ik al dan niet zou wachten tot ik zo'n vleugje citroengeel kon gaan scoren. Dat kon nog wel eens enkele dagen duren voor ik in een bakstenen winkel zou geraken, waar ik dan zo ongeveer 25 cm citroengeel zou aanschaffen. Of optie 2, je gebruikt gewoon de lap zonnegeel die je in je stoffenvoorraad liggen hebt. De schaar werd gezet net op dat ogenblik dat de balans even naar het rationele sloeg. Het werd dus zonnegeel.


Het ineenzetten ging vlot. Al een geluk dat ik voor onze 7-jarige wat bijtekende. Een sportieve bouw heeft onze jongste, zwemschouders zou ik denken. Alleen het verlengen van de rok bleek niet nodig, die lengte ging er nadien gewoon weer af.



De diepe V-rug kan me wel bekoren!






Het model van het rokje vind ik top. De zakjes zijn natuurlijk heel leuk, maar vooral de schuine diepe plooien vind ik oh zo mooi. De gele paspel maakte ik zelf.


Ik twijfelde even of ik niet voor de gewone kraag zou gaan, maar waarom niet met zo'n feestelijk strikje. Daar kreeg ik in ieder geval goeie punten door bij mijn twee meiden!

En kijk, ik ben niet de enige waar het patroon nog eens boven kwam. De Antoinette is terug!
 

Janneke Butterfly

Wij zijn het schattigheidsgehalte stilletjes aan ontgroeit. Jammer. Dat het snel gaat, dat wil je eerst niet geloven. Maar als je erop terug kijkt, dan is dat zo waar.
Al een geluk wordt er nog af en toe eens een baby in de omgeving geboren. Tijd dus om het al lang voorziene Janneke eens zelf te proberen. Dat kon niet mis gaan. Ik zag nog geen enkele versie die me niet kon bekoren.
De baby in kwestie werd al eind september geboren en ik besloot gewoon de grootste maat te maken (18 m - 24 m) om meerdere redenen. Vooral omdat ik jurkjes eigenlijk pas echt mooi vind als het meisje kan lopen. En ook omdat je zo meer kans hebt dat het jurkje in het juiste seizoen past.
En het was leuk, die kleine patroondeeltjes, de perfecte omschrijving ... instant tevredenheid en voor herhaling vatbaar. Alleen liggen er hier nu 3 geboortekaartjes van een jongen :) en eentje komt er bijna aan ...


Sorry voor de slechte kwaliteit, de foto's werden nog tijdens de kerstvakantie genomen ...


Het stofje koos Leonie vorig jaar. Ik zag er niets meer in voor haar. Maar nu we al wat aan zomerse taferelen beginnen te denken, zie ik er plots nog een hip topje in. Het zal puzzelen worden ...


Fotoprint

Al van in de zomer krijg ik maandelijks een Burda in de bus, cadeautje van de MDH voor mijn verjaardag! Hij moet gedacht hebben, ik verlos haar eens van het voortdurend weg en weer rijden naar de bib (of wilde hij eerder het bibpersoneel besparen van het in -en uitscannen ..., maar dat moet je in de hoofdbib ondertussen ook zelf doen). In de bib kennen ze me al als liefhebber. Ik kreeg er zelfs eens eentje van de bibdame (lach niet, eentje die letterlijk onder een geplette pruim terecht gekomen was en zo een rimpelkaft had gekregen ;) !).
Ik kan daar uren in bladeren, lezen, terugleggen en enkele maanden later opnieuw op zoek gaan naar weer iets anders en opnieuw bladeren, nieuwe dingen waarop mijn oog nog niet eerder gevallen was ontdekken en ... Allez ja, een zoethoudertje dus. Zelfs de burdataal begin ik gewoon te worden, gesofisticeerd, ravissant, extravagant, royaal ... het gaat er vlotjes in.
Het boekje is zeker mee met zijn tijd, een beetje voor zelfs ... want soms zie ik pas een jaar later iets in een bepaald model. Of zou ik hier te maken hebben met een beetje brainwashing? Dan wel bepaalde thema's buiten beschouwing gelaten zoals de jaarlijkse Duitse dirndls (weet iemand hoe je dit uitspreekt?) en lederhozen, de niet zo trendy communiecollecties (waar je met de patroontjes zelf dan weer wel aan de slag kan gaan), ...
De patronen zijn altijd goed, ik moet meestal maar kleine wijzigingen toevoegen aan de pasvorm. Wist je dat er ook af en toe patronen in staan specifiek voor kleinere of grotere dames?
En toch zie ik weinig gebruikers bij jullie. En dat zal zeker en vast wel te maken hebben met de nogal onduidelijke uitleg (eerder eufimistisch uitgedrukt ... lees soms onbegrijpelijk). Maar zelfs daar begin ik aan gewoon te worden, soms moet je er gewoon aan beginnen en echt zinnetje per zinnetje laten bezinken, uitvoeren en verder doen ... of gewoon je eigen werkwijze natuurlijk, zeker bij eenvoudige stukken.


Dit truitje moest niet eerst een jaar rijpen voor ik er iets in zag. Meer nog, ik zag meteen dat dit wel eens de oplossing was voor mijn tweede lap met 4 keer dezelfde rechthoekige fotoprint. Bij het jurkje bleek de breedte van de foto al nipt, voor mezelf zou het alleen maar moeilijker worden. Maar zie, soms heeft een mens al eens chance, dit was de oplossing!


Toeval, ik lag hier nog met een lap breisel, ooit een miskoop geweest wegens het verkeerde groen, maar nu matchte het wel! Het asymmetrische stukje bij de schouder wilde ik er zeker bij en daar had ik dan toevallig weer een lap roze nepleer voor liggen.


De rits liet ik achterwege, niet dat ik dit niet mooi vond, maar het stofje is van zo'n bedenkelijke kwaliteit dat dit om problemen vragen zou zijn. Trouwens, die ritsentrend vind ik wel moeilijk om te volgen ... vind maar eens een mooie rits in de juiste kleur ...
Met veel enthousiasme beginnen maken, maar met matige goesting afgewerkt. Twijfel. Het model met de afhangende schouders, het nepleer (afgekeurd door de MDH), het groene breisel, ...

 
Het lag hier ondertussen al meerder weken (of maanden) te liggen, maar nu het ook eens op de foto geraakt is, ben ik best tevreden. Misschien zit er ooit nog wel eens een tweede versie in, zonder mouwen.


Een pose op commando van de fotografe, die jongste dus. De foto's dateren nog van ergens vorige week. De kerstboom staat nog even, op algemeen verzoek een weekje verlengd. Maar morgen moet hij onherroepelijk weg, met spijt in het hart (wat kan ik genieten van die lichtjes in de avond die weerspiegelen in het hoekraam).

Soft en warm

We zijn weer vertrokken! De kerstvakantie was een zalige 'on hold'-periode. Wat hebben we genoten van het weinige! Gisteren werden de mentale motoren alvast weer voorbereid op het gewone leven. Even doorbijten deze morgen om uit ons warme nest te geraken, maar enkele uren later waren we al weer goed op dreef. En met voldoening zelfs, iedereen was enthousiast om er weer tegenaan te gaan! Joehoe!

Weinig gemoeten dus. En af en toe tijd en zin om wat te naaien. Eén van de snelste projecten deze vakantie was een knusse set voor de nonkel en ook wel de peter. Een doorzetter op sportief vlak, maar ook de zetel kan hem wel bekoren. Een loungeset dus. Extra-large deken en twee donskussens van Ikea, heerlijk om in weg te zakken.



Het recept:
De stof is je hoogst waarschijnlijk wel bekend, ik bestelde ze bij Soft Cactus zelf.
De werkwijze van het dekentje à la 'Cozette'.
De werkwijze van de kussens opnieuw volgens Isabelle.

Had ik ook maar een roestkleurige fleece gevonden, dat bedacht ik me nadat de kussens klaar waren ...



Dan toch, mijn LBD

Dan toch, mijn LBD!
Er werden al eerder foto's genomen, maar die waren zo miserabel dat ik het niet zag zitten ze hier te delen. Maar vandaag was een betere dag, betere belichting, het kapsel zit ok (met dank aan mijn kapster ;-)  !) en mijn minifotografe (onze jongste) deed haar job heel goed! Hebben jullie dat ook, van die dagen dat het niet pakt? Heb dat steeds meer, oh jee, oud worden ...

Hoe dan ook, het gaat hier over mijn LBD hé! In meerdere modemagazines lees ik al jaren dat iedere dame er minstens ééntje in haar kast moet hangen hebben. Ik had deze nog niet. En ook niet al te hard gemist hoor. Maar nu was het moment daar, lees: nu had ik toevallig een heel mooie lap zwarte tricot. Deze zomer besteld bij Mon Depot. Waw, wat was ik tevreden van de kwaliteit! Denk dat deze van MDN was.  Alleen de grootte van de lap was niet ideaal en dat had ik helemaal aan mezelf te danken, te lang wachten en dan nog net kans op het couponnetje, 1 m. Even dacht ik het boek 'De geknipte outfit uit 1 m stof' aan te schaffen. Mijn 'tentakels' waren in ieder geval al geprogrammeerd voor de zoektocht naar het ideale patroontje. Misschien een rok? Maar daar had ik eigenlijk geen zin in. Hoewel ik deze wel heel mooi vindt! Alleen heb ik mijn zomers kokerrok nooit veel gedragen (maar dat heeft misschien vooral te maken met het feit dat ik er vorige zomer gewoon een tijd niet meer in kon ...).
Nee, toch liever een jurk. En wie me al een beetje kent weet dat ik als professionele koukleum een mouw van doen heb :(


In de hoop een patroon te vinden voor Leonie in maat 152 of groter dook ik enkele maanden geleden nog eens in de archieven van de plaatselijke bib en toen viel mijn oog op een futuristische jurk (niet meer te vinden op de site van Burda, komt dan ook uit een uitgave uit 2010!). Nooit opgemerkt enkele jaren terug. Zou dit aan de heel rare mouwen gelegen hebben of gewoon aan het feit dat ik toen meer aan andere stijlen deed? Een blik op de werkwijze en de patroondelen gaf me een 'joehoe'gevoel. Een mouw zou ik kunnen knippen daar waar de uitsparingen zijn.


Op het stoffenspektakel kocht ik een stuk nepleer met een soort ruitjesreliëf wat ik mooi vond. Maar hier ligt dan toch het addertje onder het gras. Ben er eigenlijk niet onverdeeld tevreden over, blinkt een beetje te veel en raar, maar het is precies ook een beetje een andere tint zwart ?!


De hals vind ik dan weer wel heel mooi, evenals de nepen die naar beneden lopen.




De pasvorm is behoorlijk, hoewel het toch iets meer taille mocht hebben. Dit was dan ook een uitdaging, want de zijstukken hebben geen zijnaden. In de naailes werd ik nog eens goed opgemeten en moest ik iets verbreden naar de taille toe. Alleen aan de rits zou je nog een heel klein beetje kunnen werken, maar ook daar niet veel speling hé.


De lengte van de mouw is op de millimeter het maximum wat kon, de zoom is zelfs een beleg! Even twijfelde ik nog om nog iets met het nepleer te doen om de mouw te verlengen. Maar toen kreeg ik te horen dat een 3/4 mouw eleganter is, en daar zit natuurlijk iets in. Oh ja, het was nog even spannend met die mouwen, want die vreemde mouwen werden omgevormd naar gewone. Een knipfout kon ik me niet permitteren!
Voila se, dit is dus mijn zwarte jurk. Tevreden, maar ook niet helemaal.


De jonge fotograaf vroeg nog even wat actie ... maar de zotste houden we hier lekker voor onszelf  ;-)

Goeie feesten!

We vliegen erin!

Het einde van het jaar komt nu wel heel dichtbij. Het is een periode die bol staat van tradities en weerkerende gebeurtenissen. Eigenlijk hou ik nog het meest van de dagen rond de traditionele feestdagen. Tijd maken om nog eens bij te kletsen met vrienden, tijd maken om wat te prutsen, tijd maken om te niksen, voor de tv hangen en een gezinsfilm meepikken. En af en toe eens het huis uitkomen voor een winterse activiteit! De kids hebben het ook begrepen. Knutselen en spelen, ontdekken wat ze dit jaar al beter kunnen dan vorig jaar.

Ik wens jullie allen een 2015 dat bol staat van gezelligheid, warme ontmoetingen en onverwachtse ontdekkingen. Genieten van de eenvoud ook wel.  En natuurlijk een goede gezondheid, want daar begint het toch allemaal mee!





Wij vliegen erin! Doen jullie mee?


Paris chic voor de feesten

Bots. Soms bots je al eens op HET stofje. In dit geval botsten we allen samen op een fabrieksverkoop op een strikjesstofje. Helemaal Leonie.
En dan begint het gekronkel in mijn hoofd. Wat maak je ermee? Het is nu niet echt een stofje dat zich leent voor de 'voor-de-hand' liggende projectjes. Een hele lichte crêpe. Niet altijd een favoriet om mee te werken.
Leve Pinterest hé, op zo'n momenten altijd handig. Deze pin werd zelfs al meermaals afgeprint. Zat vooraan in de running voor dit evenement. Ging mee naar meerdere stoffenwinkels, maar toen vond ik niet wat ik zocht. De print ging verloren en ook in mijn hoofd schoof het project opnieuw naar de achtergrond. 
En nu was het beeld er terug. Geen witte versie, maar een zwarte feesteditie. Ideaal voor onze jongste. Ideaal om al de eerste keer mijn schaar in de vrij ruime lap te zetten. Leonie, geen paniek, er is nog meer dan genoeg om er een bloesje voor jou mee te maken!


Het ging redelijk vlot. Bij het voor- en achterpand stikte ik een laagje dunne crêpe op een dikkere witte tricot (type punta di roma). Alleen jammer dat ik achteraan een naad voorzag voor de blinde rits, want dat bleek onderweg helemaal niet nodig wegens elastisch. Ik was tevreden. Een eerste feestjurk was gemaakt.


En dan begonnen de hersenkronkels opnieuw. Het is toch wat, dat naaien voor een groter wordende dochter. Die al graag groot wil zijn, maar tegelijk nog heel erg houdt van jurkjes en sierlijkheid. Haar stijl, zo zegt ze zelf. En het mag gezegd, deze stijl staat haar goed! Houden dus?



En dus weer heel wat twijfel. Te veel twijfel. Ik dacht aan een zwart jurkje met een laagjesrokje. Maar mijn partners in crime (lees de dames van de naailes), vonden de versie voor onze jongste toch ook nog goed kunnen voor Leonie. En na nog wat getwijfel, ging ik voor twee keer hetzelfde. Ik weet, sommigen zijn daar niet voor, zo las ik al af en toe. Het zal er nu wel een beetje over zijn, het gaat hier nu niet meer om hele kleine meisjes hé. Maar het werden dus 'tweelingzusjes'. 



Een beetje goed praten voor wie dat een beetje 'over the top' vindt, de meiden zullen zelden samen te zien zijn in deze jurkjes. Voorlopig nog even dezelfde school, maar wel een aparte lokatie. (Dat is kunnen hé, mijn 3 kids zitten alle drie in dezelfde lagere school, maar geen enkele op dezelfde lokatie!).


Leonie vindt haar jurkje helemaal goed. Het is zo 'Paris chic', zegt ze. Waar ze dit haalt, geen idee. Ze droomt er al een hele tijd van om naar Parijs te gaan!






Vooraleer je denkt dat onze twee meiden twee handen op één buik zijn,  er wordt hier serieus wat afgekibbeld. Meer dan mijn oren soms aankunnen. Plots is daar dan een moment dat ze niet meer zonder elkaar kunnen, de hele middag aan elkaar blijven plakken en poeslief zijn voor elkaar. Iemand een verklaring?
De meiden in dit veel te donkere weer, deftig op een foto krijgen is al niet makkelijk. De mama, dat blijkt zowat onmogelijk. Ik heb hier dus ook een feestkleedje hé. Er zijn zelfs al enkele 'crappy' foto's. Wordt vervolgd (als ik het over mijn hart kan krijgen ;-)  !)