Dan toch, mijn LBD

Dan toch, mijn LBD!
Er werden al eerder foto's genomen, maar die waren zo miserabel dat ik het niet zag zitten ze hier te delen. Maar vandaag was een betere dag, betere belichting, het kapsel zit ok (met dank aan mijn kapster ;-)  !) en mijn minifotografe (onze jongste) deed haar job heel goed! Hebben jullie dat ook, van die dagen dat het niet pakt? Heb dat steeds meer, oh jee, oud worden ...

Hoe dan ook, het gaat hier over mijn LBD hé! In meerdere modemagazines lees ik al jaren dat iedere dame er minstens ééntje in haar kast moet hangen hebben. Ik had deze nog niet. En ook niet al te hard gemist hoor. Maar nu was het moment daar, lees: nu had ik toevallig een heel mooie lap zwarte tricot. Deze zomer besteld bij Mon Depot. Waw, wat was ik tevreden van de kwaliteit! Denk dat deze van MDN was.  Alleen de grootte van de lap was niet ideaal en dat had ik helemaal aan mezelf te danken, te lang wachten en dan nog net kans op het couponnetje, 1 m. Even dacht ik het boek 'De geknipte outfit uit 1 m stof' aan te schaffen. Mijn 'tentakels' waren in ieder geval al geprogrammeerd voor de zoektocht naar het ideale patroontje. Misschien een rok? Maar daar had ik eigenlijk geen zin in. Hoewel ik deze wel heel mooi vindt! Alleen heb ik mijn zomers kokerrok nooit veel gedragen (maar dat heeft misschien vooral te maken met het feit dat ik er vorige zomer gewoon een tijd niet meer in kon ...).
Nee, toch liever een jurk. En wie me al een beetje kent weet dat ik als professionele koukleum een mouw van doen heb :(


In de hoop een patroon te vinden voor Leonie in maat 152 of groter dook ik enkele maanden geleden nog eens in de archieven van de plaatselijke bib en toen viel mijn oog op een futuristische jurk (niet meer te vinden op de site van Burda, komt dan ook uit een uitgave uit 2010!). Nooit opgemerkt enkele jaren terug. Zou dit aan de heel rare mouwen gelegen hebben of gewoon aan het feit dat ik toen meer aan andere stijlen deed? Een blik op de werkwijze en de patroondelen gaf me een 'joehoe'gevoel. Een mouw zou ik kunnen knippen daar waar de uitsparingen zijn.


Op het stoffenspektakel kocht ik een stuk nepleer met een soort ruitjesreliëf wat ik mooi vond. Maar hier ligt dan toch het addertje onder het gras. Ben er eigenlijk niet onverdeeld tevreden over, blinkt een beetje te veel en raar, maar het is precies ook een beetje een andere tint zwart ?!


De hals vind ik dan weer wel heel mooi, evenals de nepen die naar beneden lopen.




De pasvorm is behoorlijk, hoewel het toch iets meer taille mocht hebben. Dit was dan ook een uitdaging, want de zijstukken hebben geen zijnaden. In de naailes werd ik nog eens goed opgemeten en moest ik iets verbreden naar de taille toe. Alleen aan de rits zou je nog een heel klein beetje kunnen werken, maar ook daar niet veel speling hé.


De lengte van de mouw is op de millimeter het maximum wat kon, de zoom is zelfs een beleg! Even twijfelde ik nog om nog iets met het nepleer te doen om de mouw te verlengen. Maar toen kreeg ik te horen dat een 3/4 mouw eleganter is, en daar zit natuurlijk iets in. Oh ja, het was nog even spannend met die mouwen, want die vreemde mouwen werden omgevormd naar gewone. Een knipfout kon ik me niet permitteren!
Voila se, dit is dus mijn zwarte jurk. Tevreden, maar ook niet helemaal.


De jonge fotograaf vroeg nog even wat actie ... maar de zotste houden we hier lekker voor onszelf  ;-)

Goeie feesten!

We vliegen erin!

Het einde van het jaar komt nu wel heel dichtbij. Het is een periode die bol staat van tradities en weerkerende gebeurtenissen. Eigenlijk hou ik nog het meest van de dagen rond de traditionele feestdagen. Tijd maken om nog eens bij te kletsen met vrienden, tijd maken om wat te prutsen, tijd maken om te niksen, voor de tv hangen en een gezinsfilm meepikken. En af en toe eens het huis uitkomen voor een winterse activiteit! De kids hebben het ook begrepen. Knutselen en spelen, ontdekken wat ze dit jaar al beter kunnen dan vorig jaar.

Ik wens jullie allen een 2015 dat bol staat van gezelligheid, warme ontmoetingen en onverwachtse ontdekkingen. Genieten van de eenvoud ook wel.  En natuurlijk een goede gezondheid, want daar begint het toch allemaal mee!





Wij vliegen erin! Doen jullie mee?


Paris chic voor de feesten

Bots. Soms bots je al eens op HET stofje. In dit geval botsten we allen samen op een fabrieksverkoop op een strikjesstofje. Helemaal Leonie.
En dan begint het gekronkel in mijn hoofd. Wat maak je ermee? Het is nu niet echt een stofje dat zich leent voor de 'voor-de-hand' liggende projectjes. Een hele lichte crêpe. Niet altijd een favoriet om mee te werken.
Leve Pinterest hé, op zo'n momenten altijd handig. Deze pin werd zelfs al meermaals afgeprint. Zat vooraan in de running voor dit evenement. Ging mee naar meerdere stoffenwinkels, maar toen vond ik niet wat ik zocht. De print ging verloren en ook in mijn hoofd schoof het project opnieuw naar de achtergrond. 
En nu was het beeld er terug. Geen witte versie, maar een zwarte feesteditie. Ideaal voor onze jongste. Ideaal om al de eerste keer mijn schaar in de vrij ruime lap te zetten. Leonie, geen paniek, er is nog meer dan genoeg om er een bloesje voor jou mee te maken!


Het ging redelijk vlot. Bij het voor- en achterpand stikte ik een laagje dunne crêpe op een dikkere witte tricot (type punta di roma). Alleen jammer dat ik achteraan een naad voorzag voor de blinde rits, want dat bleek onderweg helemaal niet nodig wegens elastisch. Ik was tevreden. Een eerste feestjurk was gemaakt.


En dan begonnen de hersenkronkels opnieuw. Het is toch wat, dat naaien voor een groter wordende dochter. Die al graag groot wil zijn, maar tegelijk nog heel erg houdt van jurkjes en sierlijkheid. Haar stijl, zo zegt ze zelf. En het mag gezegd, deze stijl staat haar goed! Houden dus?



En dus weer heel wat twijfel. Te veel twijfel. Ik dacht aan een zwart jurkje met een laagjesrokje. Maar mijn partners in crime (lees de dames van de naailes), vonden de versie voor onze jongste toch ook nog goed kunnen voor Leonie. En na nog wat getwijfel, ging ik voor twee keer hetzelfde. Ik weet, sommigen zijn daar niet voor, zo las ik al af en toe. Het zal er nu wel een beetje over zijn, het gaat hier nu niet meer om hele kleine meisjes hé. Maar het werden dus 'tweelingzusjes'. 



Een beetje goed praten voor wie dat een beetje 'over the top' vindt, de meiden zullen zelden samen te zien zijn in deze jurkjes. Voorlopig nog even dezelfde school, maar wel een aparte lokatie. (Dat is kunnen hé, mijn 3 kids zitten alle drie in dezelfde lagere school, maar geen enkele op dezelfde lokatie!).


Leonie vindt haar jurkje helemaal goed. Het is zo 'Paris chic', zegt ze. Waar ze dit haalt, geen idee. Ze droomt er al een hele tijd van om naar Parijs te gaan!






Vooraleer je denkt dat onze twee meiden twee handen op één buik zijn,  er wordt hier serieus wat afgekibbeld. Meer dan mijn oren soms aankunnen. Plots is daar dan een moment dat ze niet meer zonder elkaar kunnen, de hele middag aan elkaar blijven plakken en poeslief zijn voor elkaar. Iemand een verklaring?
De meiden in dit veel te donkere weer, deftig op een foto krijgen is al niet makkelijk. De mama, dat blijkt zowat onmogelijk. Ik heb hier dus ook een feestkleedje hé. Er zijn zelfs al enkele 'crappy' foto's. Wordt vervolgd (als ik het over mijn hart kan krijgen ;-)  !)



Onze 10 van 2014

En nu is het mijn beurt om even te neuzen in onze eigen herinneringen. Niet de verre, nee, enkel het afgelopen jaar. Jo gaf me het opdrachtje door en straks geef ik het weer door!
Ik geef toe, ik ben niet het grootste fotografisch talent (de MDH gelukkig al iets meer). Meestal gaat het ding maar mee op echte uitstapjes. Er plakt nog genen kodak (lees smartphone) aan mijn hand dat constant vastlegt. Hopelijk doet mijn geheugen dat wel!

Heel wat constanten in ons fotoarchief. We hebben hier duidelijk voorkeuren!



Wandelen, wandelen, wandelen ... het hele jaar rond. Heerlijk ontdekken en een frisse neus ophalen, hier in de buurt of op een verre bestemming.
We kregen hier duidelijke instructies van onze jongste, een beetje dichter, ja ... en toen ontstond deze foto.



Gaatjes. Een hele collectie foto's door gaatjes ... Op onze wandeltochten ontdekken we altijd van alles. Waardoor we ook altijd veel langer onderweg zijn dan aanvankelijk gepland. Ontdekken is fun! Ra ra, wiens oog zien we hier?



Allemaal beestjes! De raarste, kleinste, eenvoudigste, vervelendste, gekste beestjes. Allemaal mogen ze even poseren voor de lens. Er zitten een paar pareltjes tussen, al zeg ik het zelf. Of ook wel een paar gekke ... Het gaat af en toe eens door mijn gedachten om daar een blogpost aan de wijden, die prachtige fauna en flora!



Reizen en reisjes. Helemaal op onszelf. Veel vrijheid en weinig moeten. Deze zomer trokken we voor het eerst naar Kroatië. Een topvakantie. Af en toe doen we een stadje dat we dan helemaal binnenste buiten kuieren, ontdekken, proeven ... zot doen, zoals hier in Split!


Zonsondergangen. Ik durf ze niet te tellen, hoeveel er dit jaar op ons toestel werden vastgelegd. Ik koos bewust voor deze foto. Wat hebben wij geluk met het zicht vanuit onze woonkamer. Vooral in deze periode van het jaar genieten we af en toe van een prachtig kleurenspektakel!



Zwart wit zegt soms zoveel meer dan kleur. De favoriete instelling van de MDH om te experimenteren. Ook hier was het moeilijk kiezen. Waarom ik dan deze neem? Mooie foto van onze pre-puber dochter. Maar ook om er even aan te herinneren dat 2014 het 'loom-it'-jaar was! Dat zullen die van ons toch niet meer vergeten. Deze hit sloeg hier keihard in en zorgde voor uren creativiteit. Niet op de foto, maar even geliefd waren bij ons de vriendschapsbandjes.


 De tuin. Ik heb geluk, de MDH heeft groene vingers! En daar genieten we allen samen heel erg van. Altijd in ontwikkeling, altijd weer anders. Het plukfruit rond het kippenhok gaf ons dit jaar hopen vitamientjes. Ik blijf daar versteld van staan hoeveel fruit dat oplevert. Zelfs vorige week aten we nog enkele gele framboosjes.


Selfies. Dat valt eigenlijk heel goed mee. Maar deze foto moest er zeker tussen. Onze kids waren dit jaar voor het eerst samen op kamp. Een hele week alleen thuis. Ja, eerlijk, dat is ook genieten. Veel tijd voor elkaar, dat werden we snel gewoon. Maar toch altijd met je kids in gedachten. Deze foto werd een achtergrond voor één van de brieven die we schreven!


Het jaar van de laatste eerste communie. Ik ging ervoor om zelf een outfit te voorzien. De fotoshoot op zich is zo een plezante herinnering. Lucia gaf zich helemaal voor haar peter, de fotograaf van dienst. Deze foto is het voor mij helemaal, precies zoals ze kan zijn. Een zotte doos.



En nu werd het moeilijk kiezen. Wij houden niet zo van grote evenementen en drukke festiviteiten. Dus telt ons foto-archief veel foto's van kleine uitstapjes. Onze kids zitten nu alle 3 in de lagere school. Een heerlijke tijd waar we ten volle van genieten. Al heel zelfstandig, maar ook nog zo aanhankelijk.

Sorry, bovenstaande is absoluut geen rangschikking, maar willekeurige volgorde. Ik deed een beetje zoals in 'alleen Elvis blijft bestaan'!
Kiezen, niet altijd mijn beste kant ...


Het treintjes dendert rustig verder. Ik zag al heel wat overzichtjes passeren. me-timebyseija, Fien en Evelien, hebben jullie zin (en tijd) om ook even te mijmeren? Eigenlijk wel leuk om te doen.


En wie heeft nu gewonnen?

En toen werd het wel plots heel koud! De sjaals en mutsen die ik de laatste weken breide en haakte komen nu heel goed van pas. Omdat ik de smaak te pakken heb om te breien en haken konden jullie hier vorige week een setje winnen.

Geen rafflecopter hier, want ik snap dat nog altijd niet goed (en deed daar ook nog geen moeite voor ...). Gewoon papiertjes maken, dat was hier meer dan voldoende.



De onschuldige kinderhand eerst laten knippen ... en dan met de oogjes toe (daar heb ik op toegezien) haalde Leonie er 'Silvia@lilyenwoody' uit!


Silvia laat me graag een setje breien/haken voor haar ienemienie uberschattige dochtertje! Mijn vingers kriebelen al, maar nu nog wachten op de poederroze wol die ik hier bestelde!
Silvia, wil je me eens mailen? (saskialecluse@yahoo.com)







kabels II give-away!

Hè, hè, het lijkt hier aardig stil de laatste weken ... Een beetje een hectische werkperiode is daar de oorzaak van, maar toch vond ik nog af en toe de tijd om wat te maken! Wordt vervolgd dus.
Enkele weken terug vond ik de liefde voor het breien en haken terug. En het mag gezegd, het bevalt me wel. Gezelligheid troef in winterse periodes, die tikkende naalden. Maar vooral een werkje dat je voor even kan vastnemen en terug weg leggen! Gewoon, in de zetel ...



Nu moeten het wel geen al te grootse projecten zijn, dat zou niets voor mij zijn ... zeker niet als op het einde van de rit moet blijken of het 'past' of niet. Sjaal en muts, dat was al gelukt. Ik deed het sjaalproject nog eens over voor de dochter en plan er ook nog één voor mezelf. En dan zijn we hier allen voorzien van een sjaal handmade.


Gisterenavond waagde ik me aan een volgend modelletje. Een hoofdband voor onze oudste. Vooral uit praktische overwegingen, want meisjes met lang haar, die hebben af en toe eens een kapsel dat niet past onder een muts. Het was even zoeken hoe dat ging. Niet zomaar rechts averechts zo bleek, maar iets met steken overnemen en lussen over de naald. Vooral dat laatste was toch concentratie, want tegen mijn automatisme van breien in! Je krijgt er wel een heel leuk resultaat door, een extra grote steek en vooral een heel elastisch breisel. En toevallig zag ik vandaag dezelfde hoofdband op deze blog verschijnen (die je daar trouwens ook kan winnen!).



Nu twijfel ik wel of ik toch niet beter voor een iets smallere hoofdband ging. En of ik nog een extra flapje rond het samengetrokken deel zou breien ... Uit te zoeken!



En nu komt het, ik schenk een setje weg: sjaal + muts of sjaal + hoofdband, aan jou de keuze!
Eentje voor jezelf of eentje voor onder de kerstboom, maakt niet uit! Ik heb er zin in! En aangezien ik nog wol moet aanschaffen kan je ook wat favoriete kleuren opgeven, dan zoek ik deze voor je uit.



Dus waag je kans door hieronder een berichtje na te laten. Volg je me (al) op één of andere manier (bloglovin, blogrol, volger, ... ; ik ben geen kenner op dat gebied, dus laat de mogelijkheden maar weten), dan tel ik je dubbel mee ;-)
Reclame maken mag ook en wordt beloond met een extra kans, altijd leuk om nieuwe blogs te ontdekken!


Op het einde van volgende week maak ik de winnaar bekend!

De foto's vallen wat tegen. Een opgave om je kids in deze periode thuis te hebben bij voldoende licht. En ze was ook wat moe, zo op een vrijdagavond ...

De modellen vond ik allemaal in 'goed gemutst'! 
De wol haalde ik in Luigne, waar ik toch zeker nog eens moet over bloggen.


De eerste keer

De eerste keer dat ik eens iets voor de MDH maakte. Tja, eigenlijk is dat niet helemaal waar. Maar toch de eerste keer dat ik iets draagbaar maakte. Vele jaren terug, in mijn prille beginjaren maakte ik al eens een broek voor de MDH. Ik nam toen de kleinste maat uit de Burda, maar deze bleek hem toch veel te groot en van goed aanpassen had ik nog weinig kaas gegeten. Hij heeft de broek toch wel 2 keer gedragen en ze ligt waarschijnlijk nog ergens onderaan in de kast.
Nu deed ik het zoals het hoort. Ik begon met zijn maten op te nemen. En wat blijkt, hij is het prototype van een 176! Als ik dat eerder had geweten, nu kan ik gewoon de kinderboekskes afschuimen. Een beetje jeugdigheid gaat hem nog wel af!


Het besef dat het nu wel dringend tijd werd, kwam er door een 'onschuldige' vraag aan de MDH, of hij ook al eens iets zelfgemaakt kreeg ... Slik. Neen dus. En toen Greet, de naaipartner aan een tweede sweater voor de zonen begon, wist ik wat het worden kon!



De beide lappen lagen hier al even. De gespikkelde sweaterstof, die komt van Fibrex in Luigne. Dat is echt een verhaal op zich. Als je tijd en goesting hebt, je kan die 2 woorden al eens op afbeeldingen googelen. De moeite, maar toch ... daar moet ik het echt nog eens over hebben!
Ik hoopte op het stoffenspektakel meer van dit soort te vinden, maar dat werd een ontgoocheling.
Het model haalde ik uit de Burda 10/2014. Wie heeft het al opgemerkt, het exemplaar waar heel wat blogsters in prijken! Leuk verslag hoor! Doet me zin krijgen om ook eens een naaiweekend bij te wonen!


De kraag aapte ik gewoon na van de sweaters die Greet maakte!
De MDH droeg ook zijn steentje bij. Ringen inslaan is zo een beetje zijn werk geworden.Het gepaste koordje gaan zoeken in de Soldeur, waar hij ondertussen al goed zijn weg vindt, is dat ook!


De foto's zijn een beetje van een bedenkelijke kwaliteit, het werk van onze jongste. Maar van proberen kan je leren hé!
De broek is dat ook ... De goede lag op een behandeling met terpentijn te wachten, een accidentje in de schilderacademie. Ja, schilderen is zijn uitlaatklep!




Kabels

Oh wat heeft de zoon lang moeten wachten op zijn sjaal. Twee jaar geleden breide ik voor de man een sjaal. En toen wou Matteo er ook één. In zijn peuterjaren kreeg hij er ook al eens één, maar daar zijn blijkbaar geen herinneringen aan blijven hangen. Grotere kinderen, die onthouden al eens langer. Met een 'foefke' kom ik er niet meer van af! Oei, typte ik nu een obsceen woord? Nee, 'k ben het toch maar even gaan opzoeken  ;-)
Nu herinner ik me nog heel goed hoe ik eens 'nieuwe' snoepkes aan de kassa van den 'Unic' wilde, ons moe zei dat ze er al had gekocht. Je kan het al raden hé, een 'foefke'. Hoeveel maanden ik nadien nog gevraagd heb waar ze nu die 'snoepkes' gelegd had en ze telkens volhield dat ze ze gekocht had maar niet meer terug vond ...
Zo verging het ook een beetje met de sjaal, de ene keer ging ik er weldra aan beginnen, de andere keer waren er de schouderproblemen, ... Maar dit jaar kreeg ik dit boek in mijn handen en mijn vingers kriebelden al.
En toen begon ik aan de muts. Mama, ik wil wel een sjaal hoor! Komt goed jongen. Maar eerst nog de juiste breinaalden en ook nog een beetje breivaardigheden terug ophalen.
Want de sjaal van de man, dat was simpel, gewoon de 'rijstkorrelsteek', maar in 'goed gemutst' stond zo'n tof exemplaar met kabels. En kabels, dat deed ik moeiteloos toen ik een jaar of 11 (?) was, maar nu was me dat toch even ontgaan.
Een afspraakje met de breiende buurvrouw later had ik het weer te pakken. Die kabels, dat is niet zo moeilijk hoor, maar wel opperste concentratie!


Nu besef ik dat ik ook wat youtube-filmpjes had kunnen bekijken, maar wat is er mooier dan je vaardigheden aan elkaar doorgeven ... 


Een avondje of 4 breien leverde me zo'n 50 cm 'kabels' op en toen moest ik beslissen. De full cable scarf of de 1/3rd cable scarf. En nu had ik de logica aan mijn zijde, 2/3 rechts breien zorgt er volgens mij voor om de sjaal makkelijker rond de hals te slaan. Want kabels, dat heeft ook een 'slechte' kant. Bij deze leg je de schone kant van voor en sla je dan de lange kant willekeurig rond. Makkelijk. En het moet gezegd, de zoon, die let er dus duidelijk op als hij hem aandoet. Een beetje trots dus (en ook heel content en dus mama ook hé).


En toen had ik nog wol over voor een muts. Geen beanie zoals deze, nee, dat zag hij toch echt niet zitten. Ik vond hem er wel mee staan, maar hij moet hem natuurlijk dragen hé. Een gewone muts wilde hij (hoewel hij ook daar de noodzaak niet echt van in zag, want hij had toch nog 2 mutsen liggen ... redeneert al als een echte man ...)



Een uurtje werk, denk ik. En met een beetje hulp in het begin van de zoon, dubbel tellen, dat is zijn ding!



Net op tijd klaar voor de jaarlijkse 'St-Maartentocht', de snoepronde bij de plaatselijke zelfstandigen. Dat is weer eens een verhaal voor later, jeugdsentiment en folklore ...

Red collar project

KCW is al anderhalve week geleden afgelopen. Balans: slechts 2 stuks klaar ...
Maar wat ben ik blij dat ik me ingeschreven heb. Ik had blijkbaar een beetje druk nodig om weer eens in actie te schieten en knopen door te hakken. Al weken zat ik met een project, helemaal klaar in mijn hoofd. Maar toch begon ik er maar niet aan. Het patroon werd al getekend, maar bleef gewoon liggen. Tot ik besefte 'Wat heb je te verliezen'. Het 'wollen' prikstofje is er eentje van de kringloopwinkel ...


 De strubbelingen spelen zich vooral af bij de maat. Ik denk dat ik stilletjes aan doorheb waarom zo weinig patronen te vinden zijn groter dan maat 140. Niet omdat 11-jarigen geen zelfgemaakte kleren meer willen dragen, integendeel. Geen jurkjes meer dan? Neen, ook dat wil Leonie heel graag. Het werd zelfs een dringend verzoek. 'Mama, wanneer maak je nog eens een jurkje voor mij?'



Het zit hem vooral bij de pasvorm hé. Op die leeftijd begint een lichaam al wat te veranderen en dat in willekeurige volgorde. De één verkiest eerst lang en smal te worden, de andere geeft de voorrang aan de 'welvingen'. Het wordt wat meer maatwerk. Een extra uitdaging dus.

 
Nu besef ik dat het al bij al nog wel meevalt om voor Leonie een jurk te maken. Ik startte vanaf een patroon uit Allemaal Kleertjes 2 en voorzag hier en daar wat extra naad (vooral in de zijnaden en middenachter). Dan kan je nadien nog terug innemen. En dat bleek vooral nodig ter hoogte van de taille (of is het eerder de holle rug?). Even twijfelde ik over wel of niet mouwen. De mouwen die in het boek voorzien zijn, vond ik niet zo mooi. De kromming tekende ik wat minder hoog, zodat het fronsen kon weggelaten worden. Met de losse hand tekende ik de mouwen ook een heel stuk korter met een boog.



Ik tekende het lijfje een tiental cm langer. En daar kwam dan een kort plooirokje aan. Aanvankelijk nog iets korter, maar ik had een 'farce'. Het eerste rokje raakte 'verbrand', die oude stofjes zijn blijkbaar niet voorzien op krachtige stoomstrijkijzers. Dat weet ik nu ook weer. Een nieuwe reep was vlug geknipt, de plooien terug op dezelfde plaats. Ging vlot. En ik maakte ondertussen het rokje nog 3 cm langer. Het mag wel iets korter hoor, maar dat zal vanzelf wel in orde komen!


Het jurkje kreeg een opvallende voering. Deze lap moet zowat het langst in de wachtrij gezeten hebben. Ik vind de print nog steeds heel mooi, maar de  kwaliteit is deze van voeringstof. Alvast een eerste doel gevonden ...

 
Een 'red collar' moest dit jurkje krijgen! Ik had daar een strak beeld over, het mocht zeker geen 'liggend' kraagje worden. Het denkproces daarover, dat kan eender waar hé. Waarschijnlijk ergens op mijn fiets beslist. Neem gewoon het kraagje van het 'Theo-hemdje'. Perfecte vorm en al een staander voorzien. De opening zit hier op de rug, dus moet je de kraagdelen anders op de staander leggen, met de tippen bij het midden van de staander!
 

Het werd een beetje een schooluniform ... maar dan wel met heldere kleuren. We love it! De kinderen dachten meteen aan de musical 'Annie'. Ikzelf dacht dat dit jurkje ook wel iets voor Tiny kon geweest zijn ... Leonie kon zich even helemaal inleven, want 'musical', dat is haar ding!






Blauwe stof: kringloopwinkel
Rode stof: het allerlaatste lapje van dit projectje
Patroon jurk: Allemaal kleertjes 2
Patroon kraag: Theo-hemd