Nu heb ik toch nog mijn Lewis ...

Hé hé, het was hier al vele weken stil. Even geen woorden en vooral veel tijd nemen voor andere dingen. De hangmat uittesten, fietstochten met de kinderen en de grote chiro-uittocht helpen voorbereiden. De laatste weken van het schooljaar waren ook wat in mijn kleren gekropen.
En toch valt hier nog wel het één en ander te bloggen.
Waar zullen we beginnen?
Bij het inpakken voor onze Paasreis (ja, ja, zo lang al geleden) toonden onze kleerkasten twee hiaten. Twee hoodies, eentje voor onze jongste en eentje voor mezelf.


De roze versie maakte ik al een eind geleden. Verdict: aan de ruime kant! Dat heb je met die knippie-patronen. Toch niet al te erg vind ik, dit is er dan eentje die heel lang zal meegaan!



De stof vond ik eigenlijk een beetje te roze, maar op het gebied van dikke sweaterstoffen mag een mens niet al te moeilijk doen. Veel keuze is daar toch niet in hé. Of zal ik hier nog even mijn slag slaan ;-) ?



Het roze moest wat getemperd worden ... met een grijs-witte streepjesstof en dikke grijze knopen! De kap was niet voorzien bij het patroon. Als ik het me goed herinner, dan voegde ik de kap toe van het volgende patroontje uit diezelfde Knippie.



En toen lag daar nog een dik pak witte sweaterstof. Oh wat was ik toe aan een nieuwe hoodie. Maar eraan beginnen, mmm, dat bleef maar duren. En toen kwamen de kriebels terug en werkte ik aan één stuk door.


Ik wist al lang dat ik de Lewis uit LMV voor mezelf wilde maken. Waarom viel ik als een blok voor deze Lewis? Ja, zeker zijn naam. Jeugdsentiment. Maar vooral voor zijn looks. De schuine naden met ingewerkte zakken, de drie drukknopen, de leuke en brede kap, de naar voren gelegde schoudernaden.


Ik voegde hier en daar wat centimeters toe, kwestie dat ik in de lengte misschien nog wel met een 16-jarige ranke meid kan concurreren, maar toen ik naar die andere maten in de maattabel keek, sloeg de twijfel toch wat toe.


Uiteindelijk bleken diegene die ik in de lengte toevoegde het nuttigst. De mouwen werden 5 cm langer, de trui zelf 3 cm. De schouderpas legde ik 1 cm van de stofvouw, net zoals het rugpand. Uiteindelijk nam ik dan toch weer wat in aan de zijnaden.
Van de 40 cm grijs-witte streepjesstof schiet geen splinter meer over. Geen mens die weet dat ik voor de voering van de zakken een trucje moest toepassen ...



Ik denk dat Lewis en ik dikke vrienden zullen worden deze zomer. Ooit, in mijn jonge jaren mijmerden we onder vriendinnen over de namen die onze toekomstige kindertjes zouden krijgen. Een Lewis? Oh ja, dat vond ik mooi klinken. Maar Lewis zo gespeld, bah, ik had het toch niet zo voor die Engelse spelling en geef toe een mooie Spaans (?) Luis, dat doe je je kind toch ook niet aan hé ...


De fotoshoot deden de jongste en ikzelf onder ons tweetjes deze morgen. Een beetje 'we-time'. Op de valreep, want een uurtje later wuifden we onze jongste uit, om de oudste twee te gaan vervoegen in het verre Limburg. Wat keken ze ernaar uit. En wat is het hier weer stil.





Veel plezier, kids. Tot over een weekje!


Voor elke meid een tasje!

Het is hier precies een beetje op zijn gat gevallen hé ... Niet gepland, niet aangekondigd een redelijk zonder reden. Gewoon efkes niet veel zin en niet veel tijd.

Maar nu kan ik me er wel heel gemakkelijk van af maken. Op deze hete dag werd er hier geproduceerd. Niet door mezelf.
En werd er geblogd. Ook al niet door mezelf. Ik maak me er hier wel heel gemakkelijk van af hé. Het verslag lees je gewoon hier!



Maar hé, ik deed wel mijn aandeel! Drankjes voorzien, ijsjes en fruit en de nodige uitleg en begeleiding! Een mooie dag om de vakantie mee te beginnen!