Dan toch, mijn LBD

Dan toch, mijn LBD!
Er werden al eerder foto's genomen, maar die waren zo miserabel dat ik het niet zag zitten ze hier te delen. Maar vandaag was een betere dag, betere belichting, het kapsel zit ok (met dank aan mijn kapster ;-)  !) en mijn minifotografe (onze jongste) deed haar job heel goed! Hebben jullie dat ook, van die dagen dat het niet pakt? Heb dat steeds meer, oh jee, oud worden ...

Hoe dan ook, het gaat hier over mijn LBD hé! In meerdere modemagazines lees ik al jaren dat iedere dame er minstens ééntje in haar kast moet hangen hebben. Ik had deze nog niet. En ook niet al te hard gemist hoor. Maar nu was het moment daar, lees: nu had ik toevallig een heel mooie lap zwarte tricot. Deze zomer besteld bij Mon Depot. Waw, wat was ik tevreden van de kwaliteit! Denk dat deze van MDN was.  Alleen de grootte van de lap was niet ideaal en dat had ik helemaal aan mezelf te danken, te lang wachten en dan nog net kans op het couponnetje, 1 m. Even dacht ik het boek 'De geknipte outfit uit 1 m stof' aan te schaffen. Mijn 'tentakels' waren in ieder geval al geprogrammeerd voor de zoektocht naar het ideale patroontje. Misschien een rok? Maar daar had ik eigenlijk geen zin in. Hoewel ik deze wel heel mooi vindt! Alleen heb ik mijn zomers kokerrok nooit veel gedragen (maar dat heeft misschien vooral te maken met het feit dat ik er vorige zomer gewoon een tijd niet meer in kon ...).
Nee, toch liever een jurk. En wie me al een beetje kent weet dat ik als professionele koukleum een mouw van doen heb :(


In de hoop een patroon te vinden voor Leonie in maat 152 of groter dook ik enkele maanden geleden nog eens in de archieven van de plaatselijke bib en toen viel mijn oog op een futuristische jurk (niet meer te vinden op de site van Burda, komt dan ook uit een uitgave uit 2010!). Nooit opgemerkt enkele jaren terug. Zou dit aan de heel rare mouwen gelegen hebben of gewoon aan het feit dat ik toen meer aan andere stijlen deed? Een blik op de werkwijze en de patroondelen gaf me een 'joehoe'gevoel. Een mouw zou ik kunnen knippen daar waar de uitsparingen zijn.


Op het stoffenspektakel kocht ik een stuk nepleer met een soort ruitjesreliëf wat ik mooi vond. Maar hier ligt dan toch het addertje onder het gras. Ben er eigenlijk niet onverdeeld tevreden over, blinkt een beetje te veel en raar, maar het is precies ook een beetje een andere tint zwart ?!


De hals vind ik dan weer wel heel mooi, evenals de nepen die naar beneden lopen.




De pasvorm is behoorlijk, hoewel het toch iets meer taille mocht hebben. Dit was dan ook een uitdaging, want de zijstukken hebben geen zijnaden. In de naailes werd ik nog eens goed opgemeten en moest ik iets verbreden naar de taille toe. Alleen aan de rits zou je nog een heel klein beetje kunnen werken, maar ook daar niet veel speling hé.


De lengte van de mouw is op de millimeter het maximum wat kon, de zoom is zelfs een beleg! Even twijfelde ik nog om nog iets met het nepleer te doen om de mouw te verlengen. Maar toen kreeg ik te horen dat een 3/4 mouw eleganter is, en daar zit natuurlijk iets in. Oh ja, het was nog even spannend met die mouwen, want die vreemde mouwen werden omgevormd naar gewone. Een knipfout kon ik me niet permitteren!
Voila se, dit is dus mijn zwarte jurk. Tevreden, maar ook niet helemaal.


De jonge fotograaf vroeg nog even wat actie ... maar de zotste houden we hier lekker voor onszelf  ;-)

Goeie feesten!

We vliegen erin!

Het einde van het jaar komt nu wel heel dichtbij. Het is een periode die bol staat van tradities en weerkerende gebeurtenissen. Eigenlijk hou ik nog het meest van de dagen rond de traditionele feestdagen. Tijd maken om nog eens bij te kletsen met vrienden, tijd maken om wat te prutsen, tijd maken om te niksen, voor de tv hangen en een gezinsfilm meepikken. En af en toe eens het huis uitkomen voor een winterse activiteit! De kids hebben het ook begrepen. Knutselen en spelen, ontdekken wat ze dit jaar al beter kunnen dan vorig jaar.

Ik wens jullie allen een 2015 dat bol staat van gezelligheid, warme ontmoetingen en onverwachtse ontdekkingen. Genieten van de eenvoud ook wel.  En natuurlijk een goede gezondheid, want daar begint het toch allemaal mee!





Wij vliegen erin! Doen jullie mee?


Paris chic voor de feesten

Bots. Soms bots je al eens op HET stofje. In dit geval botsten we allen samen op een fabrieksverkoop op een strikjesstofje. Helemaal Leonie.
En dan begint het gekronkel in mijn hoofd. Wat maak je ermee? Het is nu niet echt een stofje dat zich leent voor de 'voor-de-hand' liggende projectjes. Een hele lichte crêpe. Niet altijd een favoriet om mee te werken.
Leve Pinterest hé, op zo'n momenten altijd handig. Deze pin werd zelfs al meermaals afgeprint. Zat vooraan in de running voor dit evenement. Ging mee naar meerdere stoffenwinkels, maar toen vond ik niet wat ik zocht. De print ging verloren en ook in mijn hoofd schoof het project opnieuw naar de achtergrond. 
En nu was het beeld er terug. Geen witte versie, maar een zwarte feesteditie. Ideaal voor onze jongste. Ideaal om al de eerste keer mijn schaar in de vrij ruime lap te zetten. Leonie, geen paniek, er is nog meer dan genoeg om er een bloesje voor jou mee te maken!


Het ging redelijk vlot. Bij het voor- en achterpand stikte ik een laagje dunne crêpe op een dikkere witte tricot (type punta di roma). Alleen jammer dat ik achteraan een naad voorzag voor de blinde rits, want dat bleek onderweg helemaal niet nodig wegens elastisch. Ik was tevreden. Een eerste feestjurk was gemaakt.


En dan begonnen de hersenkronkels opnieuw. Het is toch wat, dat naaien voor een groter wordende dochter. Die al graag groot wil zijn, maar tegelijk nog heel erg houdt van jurkjes en sierlijkheid. Haar stijl, zo zegt ze zelf. En het mag gezegd, deze stijl staat haar goed! Houden dus?



En dus weer heel wat twijfel. Te veel twijfel. Ik dacht aan een zwart jurkje met een laagjesrokje. Maar mijn partners in crime (lees de dames van de naailes), vonden de versie voor onze jongste toch ook nog goed kunnen voor Leonie. En na nog wat getwijfel, ging ik voor twee keer hetzelfde. Ik weet, sommigen zijn daar niet voor, zo las ik al af en toe. Het zal er nu wel een beetje over zijn, het gaat hier nu niet meer om hele kleine meisjes hé. Maar het werden dus 'tweelingzusjes'. 



Een beetje goed praten voor wie dat een beetje 'over the top' vindt, de meiden zullen zelden samen te zien zijn in deze jurkjes. Voorlopig nog even dezelfde school, maar wel een aparte lokatie. (Dat is kunnen hé, mijn 3 kids zitten alle drie in dezelfde lagere school, maar geen enkele op dezelfde lokatie!).


Leonie vindt haar jurkje helemaal goed. Het is zo 'Paris chic', zegt ze. Waar ze dit haalt, geen idee. Ze droomt er al een hele tijd van om naar Parijs te gaan!






Vooraleer je denkt dat onze twee meiden twee handen op één buik zijn,  er wordt hier serieus wat afgekibbeld. Meer dan mijn oren soms aankunnen. Plots is daar dan een moment dat ze niet meer zonder elkaar kunnen, de hele middag aan elkaar blijven plakken en poeslief zijn voor elkaar. Iemand een verklaring?
De meiden in dit veel te donkere weer, deftig op een foto krijgen is al niet makkelijk. De mama, dat blijkt zowat onmogelijk. Ik heb hier dus ook een feestkleedje hé. Er zijn zelfs al enkele 'crappy' foto's. Wordt vervolgd (als ik het over mijn hart kan krijgen ;-)  !)



Onze 10 van 2014

En nu is het mijn beurt om even te neuzen in onze eigen herinneringen. Niet de verre, nee, enkel het afgelopen jaar. Jo gaf me het opdrachtje door en straks geef ik het weer door!
Ik geef toe, ik ben niet het grootste fotografisch talent (de MDH gelukkig al iets meer). Meestal gaat het ding maar mee op echte uitstapjes. Er plakt nog genen kodak (lees smartphone) aan mijn hand dat constant vastlegt. Hopelijk doet mijn geheugen dat wel!

Heel wat constanten in ons fotoarchief. We hebben hier duidelijk voorkeuren!



Wandelen, wandelen, wandelen ... het hele jaar rond. Heerlijk ontdekken en een frisse neus ophalen, hier in de buurt of op een verre bestemming.
We kregen hier duidelijke instructies van onze jongste, een beetje dichter, ja ... en toen ontstond deze foto.



Gaatjes. Een hele collectie foto's door gaatjes ... Op onze wandeltochten ontdekken we altijd van alles. Waardoor we ook altijd veel langer onderweg zijn dan aanvankelijk gepland. Ontdekken is fun! Ra ra, wiens oog zien we hier?



Allemaal beestjes! De raarste, kleinste, eenvoudigste, vervelendste, gekste beestjes. Allemaal mogen ze even poseren voor de lens. Er zitten een paar pareltjes tussen, al zeg ik het zelf. Of ook wel een paar gekke ... Het gaat af en toe eens door mijn gedachten om daar een blogpost aan de wijden, die prachtige fauna en flora!



Reizen en reisjes. Helemaal op onszelf. Veel vrijheid en weinig moeten. Deze zomer trokken we voor het eerst naar Kroatië. Een topvakantie. Af en toe doen we een stadje dat we dan helemaal binnenste buiten kuieren, ontdekken, proeven ... zot doen, zoals hier in Split!


Zonsondergangen. Ik durf ze niet te tellen, hoeveel er dit jaar op ons toestel werden vastgelegd. Ik koos bewust voor deze foto. Wat hebben wij geluk met het zicht vanuit onze woonkamer. Vooral in deze periode van het jaar genieten we af en toe van een prachtig kleurenspektakel!



Zwart wit zegt soms zoveel meer dan kleur. De favoriete instelling van de MDH om te experimenteren. Ook hier was het moeilijk kiezen. Waarom ik dan deze neem? Mooie foto van onze pre-puber dochter. Maar ook om er even aan te herinneren dat 2014 het 'loom-it'-jaar was! Dat zullen die van ons toch niet meer vergeten. Deze hit sloeg hier keihard in en zorgde voor uren creativiteit. Niet op de foto, maar even geliefd waren bij ons de vriendschapsbandjes.


 De tuin. Ik heb geluk, de MDH heeft groene vingers! En daar genieten we allen samen heel erg van. Altijd in ontwikkeling, altijd weer anders. Het plukfruit rond het kippenhok gaf ons dit jaar hopen vitamientjes. Ik blijf daar versteld van staan hoeveel fruit dat oplevert. Zelfs vorige week aten we nog enkele gele framboosjes.


Selfies. Dat valt eigenlijk heel goed mee. Maar deze foto moest er zeker tussen. Onze kids waren dit jaar voor het eerst samen op kamp. Een hele week alleen thuis. Ja, eerlijk, dat is ook genieten. Veel tijd voor elkaar, dat werden we snel gewoon. Maar toch altijd met je kids in gedachten. Deze foto werd een achtergrond voor één van de brieven die we schreven!


Het jaar van de laatste eerste communie. Ik ging ervoor om zelf een outfit te voorzien. De fotoshoot op zich is zo een plezante herinnering. Lucia gaf zich helemaal voor haar peter, de fotograaf van dienst. Deze foto is het voor mij helemaal, precies zoals ze kan zijn. Een zotte doos.



En nu werd het moeilijk kiezen. Wij houden niet zo van grote evenementen en drukke festiviteiten. Dus telt ons foto-archief veel foto's van kleine uitstapjes. Onze kids zitten nu alle 3 in de lagere school. Een heerlijke tijd waar we ten volle van genieten. Al heel zelfstandig, maar ook nog zo aanhankelijk.

Sorry, bovenstaande is absoluut geen rangschikking, maar willekeurige volgorde. Ik deed een beetje zoals in 'alleen Elvis blijft bestaan'!
Kiezen, niet altijd mijn beste kant ...


Het treintjes dendert rustig verder. Ik zag al heel wat overzichtjes passeren. me-timebyseija, Fien en Evelien, hebben jullie zin (en tijd) om ook even te mijmeren? Eigenlijk wel leuk om te doen.


En wie heeft nu gewonnen?

En toen werd het wel plots heel koud! De sjaals en mutsen die ik de laatste weken breide en haakte komen nu heel goed van pas. Omdat ik de smaak te pakken heb om te breien en haken konden jullie hier vorige week een setje winnen.

Geen rafflecopter hier, want ik snap dat nog altijd niet goed (en deed daar ook nog geen moeite voor ...). Gewoon papiertjes maken, dat was hier meer dan voldoende.



De onschuldige kinderhand eerst laten knippen ... en dan met de oogjes toe (daar heb ik op toegezien) haalde Leonie er 'Silvia@lilyenwoody' uit!


Silvia laat me graag een setje breien/haken voor haar ienemienie uberschattige dochtertje! Mijn vingers kriebelen al, maar nu nog wachten op de poederroze wol die ik hier bestelde!
Silvia, wil je me eens mailen? (saskialecluse@yahoo.com)