communie anno 2014

Gisteren hadden wij een grote dag, onze jongste deed haar eerste communie! We keken er al lang naar uit, niet in het minst Lucia zelf natuurlijk.
In school bereiden de juffen de kinderen al maanden voor op deze dag. Af en toe kregen we een opdrachtje om samen te doen. Ik vond het wel leuk om te horen hoe die juffen de kinderen op hun niveau kunnen uitleggen wat hen te wachten staat. Nu doet Lucia regelmatig 'haar gordijntje' dicht om even na te denken over de dag. Ze leren ook dat ze fouten mogen maken, maar dat ze het altijd weer goed kunnen maken. En daar gaat zo'n dag toch een beetje om, vind ik, bewust worden hoe ze op deze wereld staan, dat ze zelf keuzes kunnen maken en bijsturen als het nodig is!

Tegelijk horen daar natuurlijk de nodige feestelijkheden bij. De communicant hoort mooi te zijn (en dat waren ze één voor één, 59 gevierden hadden wij gisteren in de kerk!), heel wat proficiatwensen en een feest!

De mama's en papa's steken dan ook een tandje bij en proberen er een mooie dag van te maken. Daar hoort wel enige voorbereiding bij! En als het dan de derde keer is, dan durf je nog net dat ietsje meer uit te stellen dan de eerste keer.

Zo was ik op 30 december al gepakt door de tijd. Tijdens een middagje shoppen met mijn vriendin stond ik versteld dat de communiecollectie al volop in de winkels hing. Pas enige tijd later besefte ik dat ook wij er eentje te vieren hadden ...

Geen paniek hé, dit keer zou ik toch wel zelf een jurkje kunnen maken. Wat het zou worden, daar had ik niet direct een beeld over. Ik moet toegeven, ik hou ook wel van heel veel stijlen. En onze jongste, die had er vertrouwen in, mama zou dat wel in orde brengen.

Mijn pinterestpagina voor Lucia groeide gedurende enkele weken exponentieel aan! Met een moodmap trok ik dan naar enkele stoffenwinkels. Want één ding wist ik al op voorhand, als je iets specifiek zoekt, dan zal je het niet vinden. Ruimte genoeg dus!

Mijn eerste zoektocht eindigde op een dood spoor. Een muntkleurig jurkje met fuchia afwerking. Ik ontdekte al snel dat je 'munt' en 'munt' hebt, en dat dat ook heel flets kan zijn. Niet dus.

De zoektocht naar retro kant liep ook op niets uit. En toen zag ik in mijn vertrouwde plaatsje een mooi lichtroze stofje (een beetje elastisch) met een lichte glans op, heel mooi met licht ecru. Mijn collega van de mode-afdeling kwam daar toevallig ook langs en vond dat ik ervoor moest gaan.

Ik was vertrokken en had er zin in! En als dat vertrouwen er is, dan gaat alles vlot hé! Een proefjurkje werd gemaakt en even later het eigenlijke kleedje. Ik maakte er een 'blazertje' bij en ook dat ging heel vlotjes (best wel wat werk, maar tegelijk ook een goede oefening!).

De accesoires, daar hadden we dan weer meer tijd voor nodig. Pas enkele weken terug vond ik de schoenen naar mijn goesting. En een 'sjakosj', dat moest er zeker ook bij! Ik maakte er natuurlijk eentje zelf en deed ook daar mijn zin (want de MDH zou een kinderlijke modelletje gekozen hebben)!

Mijn broer, haar pépé zag het wel zitten om de foto's te doen. Bij de collega's deed ik een oproep voor enkele attributen en die heb ik gevonden. Het weer was niet helemaal perfect (erg winderig), maar ik ben er toch heel tevreden over.

Oei, ik schreef een beetje veel. Jullie zitten natuurlijk te wachten op de foto's. Voila, dit werd het dan:













De MDH stond in voor de uitnodigingen en koos voor nostalgie. Wie herinnert zich deze tekeningen? Ik vind ze nog steeds prachtig!


Een herinnering voor familie en vrienden:



En hier was het bijna voor echt ...


Rara, zoek het verschil. Ik voegde enkele dagen voordien nog een detail toe!


De Mambo, met vallen en opstaan

Wat vond ik dit stofje mooi, liefde op het eerste zicht was het ... Toch bleef het enkele maanden liggen, als 'back up' voor het feestproject.
Onderweg tikte ik fluoroze paspel op de kop en in mijn hoofd kon het niet meer stuk gaan!
Alleen wist ik niet goed welk model te maken, het mocht een beetje feestelijk zijn, een model geschikt voor een 10-jarige en ook het patroon moest in maat 140 bestaan!
Er werden knopen doorgehakt, die prachtige Mambo van op de cover van Homemade mini couture zou het worden!
Ik zou dat eens in een namiddag afwerken. En toen maakte ik al een cruciale fout, ik ging ervan uit dat die maten wel zouden kloppen op mijn 10-jarige ... meer zelfs, ik maakte het een beetje groter ...
Volgende stap, puzzelen, want om één of andere reden had ik maar een metertje van deze stof. Dat viel eigenlijk heel goed mee, ik gebruikte de stof in de dwarse richting en ik kreeg er een rokdeel met serieuze lengte uit! Iets minder stofbreedte dan het boek voorschrijft, maar dat zou wel geen probleem zijn.
Het ging al wat moeizamer bij de fronsdraadjes op het voorpand die over enkele cm moeten getrokken worden. Een vreemd stofje om mee te werken! Stug en heel snel haperingen, de draadjes van de fluoroze bolletjes verschuiven heel snel.
Grondig schrikken was de eerste pasbeurt, dat trok op niet veel. De MDH wordt ook al wat kritischer, dit zou geen voltreffer worden. De rok was bombastisch, het lijfje veel te groot! Wat nu? Laten liggen, nog wat laten liggen, in een hoekje duwen, misschien zou ik 'het licht' nog wel zien.
Uiteindelijk werd oma, de 'gewezen' naaijuf ingeschakeld. Het verdict: Onder de oksels een stuk innemen tot aan de paspel, veel meer naad bij de rits op de rug (die er gelukkig nog niet inzat) en die rok er weer af. Te veel stofbreedte, maar dat zal vooral aan het stugge stofje liggen.
Meteen kon ik me ook afmaken van een ander probleem, ik had al lang door dat dit stofje zich niet echt leent voor de knopenpad op de rok. Te druk om daar nog eens 'ronde' knopen op te zetten.
Het werk viel mee en ik zag het al weer goed komen ... Alleen nog een extra naad bijknippen in het rokdeel, om de blinde rits in te verwerken, vlug even een vouw strijken waar de stof moest doorgeknipt worden, knippen en EEEEEK, ik was helemaal verkeerd aan het knippen !!!
Al bij al had ik toch nog een beetje geluk. Daar waar de schaar stopte zet ik de roze paspel, de lengte van het rokdeel was meteen bepaald ;-) en meer nog, het was af !




De jeugd van tegenwoordig kan echt wel super mooie kapsels maken! Handig hoor, als wij naar een feest gaan komt Leonie met los haar aan, een half uurtje later heeft ze een ingewikkeld opgestoken kapsel door één van de nichtjes gekregen. Goed gedaan, Lotte! Jammer, deze foto namen we al na de waterspelletjes ...
De halslijn vind ik wel supermooi, een opgestoken kapsel is dus een must!



Het stuk in de taille vind ik nog steeds te laag zitten ...





Ondersteboven

Helemaal 'ondersteboven' ben ik van de stofjes van Soft Cactus. Ondersteboven van de motiefjes, de combinaties die je kan maken, het naaivriendelijke prijsje en zoals al zoveel beschreven, de zachte kwaliteit.
Een droom om mee te werken.
Dit projectje was één en al amusement. Want ik nam ook nog eens de superwijze beslissing om alsnog het Theo-hemdjespatroon aan te schaffen. Ik twijfelde eerst nog, want alleen de grootste maat kan hier nog gemaakt worden. Zoals we het van Sharon gewoon zijn, een uitleg om U tegen te zeggen. En zoveel variaties. De stofjes liggen al te wachten voor de volgende versie. Fingers crossed dat deze dan even vlot als dit exemplaar in elkaar zitten, geen enkele keer werd er getornd, jiehaa!

   

Ik maakte een Theo voor Matteo ;-) met een hoekje af. Ah ja, want mijn zoon is zo vol levenslust en heeft een gezond hoekje af haha ...


Twee hoekjes af, dus ... Op het zakje stikte ik het hoekje niet vast, leuker naar mijn mening als het gewoon los blijft.



Nog hoekjes af? Ah ja, bij de zoon hé.








Ondertussen lopen er al meerdere soortgelijke hemdjes rond in Vlaanderen (of verder?), want ik was niet de enige die dit stofje zo mooi voor een hemdje vond, afgewerkt met een (rood) paspeltje en kamsnaps.

Oh ja, als je het wil weten, ik koos de smalle versie van de Theo. Zit hem als gegoten!


Omdat het zo leuk is.

Omdat het zo leuk is om te maken, een nieuw tasje idem aan het vorige. Lucia gaat woensdag naar een feestje van een vriendinnetje. Ze zeurde al zo lang om ook eens met mama iets te mogen maken en dus begonnen we zaterdagmiddag aan een tasje voor Maxine. Samen kozen we de stofjes uit, de vlindertjes werden eigenlijk op verzoek van Leonie meegebracht, maar een klein stukje kon er nu wel al vanaf. En opnieuw deed het fuchiagordijn van de Hema dienst ... waarschijnlijk niet de laatste keer, want ik vind fuchiaroze een erg dankbare kleur om mee te combineren!
Lucia begon ijverig speldjes te steken en dat blijkt toch al een hele klus voor een 6-jarige. Nog voor alle stukken waren uitgeknipt was onze jongste alweer aan het ravotten met broer en zus. Mama zou het wel afwerken, moet ze gedacht hebben. Onze jongste is een echte speelvogel. Ze houdt heel erg van speelkameraadjes, maar kan zich ook heel goed alleen bezig houden (al dan niet met fictieve vriendjes).
En zo gebeurde het, op mijn korte zaterdagnamiddag werd eigenlijk ongepland een tasje in elkaar gestoken (en Leonie stak nog een handje toe). En bleef de rest van mijn to do-lijstje eenzaam liggen om geschrapt te worden ...


Zo zie je maar, er wordt hier wel degelijk nog genaaid, maar jammer genoeg veel te weinig. Aan de nieuwe lading stofjes die de laatste maand binnenkwamen had ik nochtans het tegendeel gedacht. Mis dus ... maar in mijn hoofd komt het nog goed, als er weer wat rustiger weekends zonder balletvoorstellingen, basketmatchen, opendeurdagen, familiebezoekjes, ... aankomen! Maar vooral, als het aanstormende communiefeest voorbij zal zijn!

Start to skate

De teller staat op 3 voor Mila, het petekindje van de MDH. Ik vond het wel leuk om een 'trainingske' te maken voor ons jongste nichtje. Ik maakte het 'spiegelbeeld' van deze versie. De sweater is opnieuw de kaptrui uit SVDZ, het broekje is een heel smalle versie uit één van de laatste burda's. De ronde zakjes werden ook hier afgewerkt met een 'stretch'siersteek en ook de zoompjes onderaan werkte ik zo af.




De voering van de kap heeft uiltjes, dus flockte ik ook nog een uiltje op de sweater!


Samen met haar eerste roller-skates kan ze beginnen trainen. Een sportvrouw in wording ;-)