2 + 2 to give away !

'Ik zit in een overlockfase!'
'Een wat-fase?' zou een gemiddelde buitenstaander zeggen, en er zich waarschijnlijk al van alles bij voorstellen, het ene al meer oneerbaar dan het andere!
Maar jullie begrijpen me wel, hé! Niets zo makkelijk als eenvoudige projectjes met een lap tricot en de overlockmachine, weinig tot geen naaimachine nodig. Aangezien ik een redelijke hoeveelheid lapjes bestelde bij Mon Depot, mocht de bestaande voorraad een beetje slinken. Nu moet ik wel toegeven dat er bij het ene projectje  meer tijd ging naar lapjes bij elkaar houden, twijfelen, wel combineren, niet combineren, nog een ander lapje erbij halen, technische twijfels; kan je eigenlijk wel een dunnere t-shirt stof verwerken samen met een dikkere stof? ...
Een eenvoudig sous-pulletje voor de dochter of met 'raglan-mouwen'?

Knopen dienden doorgehakt, maar eens dit gebeurd, lagen hier enige tijd later 4 truitjes (in spé) op de tafel. Nu ja, toch enkele dagen later, want ook bij het truitje van de zoon twijfelde ik opnieuw. Alles in één stof, of toch maar andere mouwen ... Er werd in de naailes druk overlegd, maar eigenlijk zou donkerblauw het mooiste combineren. Alleen, één ding stond vast voor mezelf, ik zou alleen aan stoffenverwerking doen met wat ik had en niks bij kopen. Bij het naar huis rijden had ik dan mijn 'eureka'-gevoel, ik had toch ooit een donkerblauwe tricot gekocht op het stoffenspektakel ...

Het patroon is een T-shirt patroon uit een ottobre, maat 140. Ik gebruikte hetzelfde patroon, maar paste gewoon de lengte van mouwen en panden aan. 

 



Nu ben ik blij eindelijk eens jullie te kunnen verwennen ... want de aandachtige lezer snapt dat ik dus een jongens- en meisjesversie op overschot heb! Zoals ik al schreef, eigenlijk is het model een 140, maar ik heb ondervonden dat het eigenlijk niet zo nauw komt, ik heb bij de truitjes die ik weggeef de mouwboordjes en onderste boord nog niet afgewerkt. Dan kan de winnaar mij nog laten weten hoe lang deze uiteindelijk moeten zijn! Kijk maar eens goed naar volgende foto's!





Nog wat praktische info:
Bij het meisjestruitje meet het voorpand nu nog 47 cm, ik heb dit een heel stuk ingekort bij de versie voor Leonie. Daar komt nog een boord aan van ongeveer 4,5 cm breed. Ik meet van juist onder het halsboordje op middenvoor! De mouwen meet ik vanaf het halsboordje over de schouders heen, deze zijn nu 57 cm lang. Ook hier komt nog een mouwboordje aan in dezelfde kleur.
Bij de jongensversie meet het voorpand nu nog 44 cm en zijn de mouwen zonder boordje 49 cm lang.
Matteo draagt nu meestal maat 122 tot 128, Leonie draagt nu meestal 140 tot 146.

Ik maak de winnaars bekend op zondag 9 februari!

Oh ja, ik was het bijna vergeten, ik zie dat mijn volgers nu op 98 staan, op naar de 100 zou leuk zijn. Maar ik vind het eigenlijk even leuk als ik in je blogrol sta, of volg je mij op nog een andere manier, super!
Maak gerust reclame voor mijn give away! Thanks xxx

PS: Mijn modellen hadden er met dit prachtige weertje zin in, de zonnebrillen werden zelfs boven gehaald!

Marilou en Mara werden vriendinnen

Spelen met stofjes, daar kan ik me in uitleven. Dikwijls koop ik stofjes met een ander doel. Ze komen dan per toeval thuis naast elkaar te liggen of ik ga echt op zoek in mijn stoffenvoorraad. En dan krijgen ze toch nog een andere bestemming.
Nu ging ik niet alleen puzzelen met stofjes, maar ook met patroontjes. Het jurkje is het Marilou-jurkje uit allemaal kleertjes 2, maar ik voegde de ronde uitsnijding van het Mara-bloesje toe. In het boek van allemaal kleertjes ging ik op zoek naar de specifieke (hoekige) afwerking van de mouwen. Ik gebruikte geen paspel aan de mouwen maar gebruikte een makkelijke truc. Het beleg is gewoon in hoogblauw en een tikkeltje 'verkeerd' uitgestreken.


De donkerblauwe stof is boorstof. En natuurlijk weer de vertrouwde o zo makkelijke kamsnaps ...







Het haar, dat doet Leonie dikwijls zelf!

Duplicaat

Kunnen naaien, dat wilde ik al van kindsbeen. Met een moeder die lerares 'snit en naad' was, zag ik natuurlijk het één en ander. De vele blaadjes met oefeningen en patroonstudies fascineerden me, maar nog veel meer had ik interesse voor het machien! Mijn moeder had in mijn kinderjaren nog een naaimachine met tafel en aan de andere kant stond een industriële overlock (waar eigenlijk bijna niet mee te werken viel, want het draden van deze laatste was een serieus karwei). Regelmatig ging ik mee naar die grote school met de vele naadklassen, er werden grote evenementen georganiseerd en ik mocht er elk jaar 'schitteren' in den défilé! En daar waar ooit die gerenomeerde 'textielschool' stond, rees enkele jaren geleden een groots shoppingcenter uit de grond.
Uren bracht ik helemaal alleen door in die naaikamer en verzon ik kinderlijke maaksels (zonder veel afwerking), af en toe kreeg ik serieus op mijn oren omdat ik er weer eens de draad had laten 'inslaan' en het dan een hele klus bleek om deze weer helemaal uit te peuteren ...  Ik zeurde regelmatig om eens een echt stuk te mogen maken, maar mijn moeder die had daar helemaal geen zin in, om thuis ook nog eens 'haar werk' te doen. Al gauw werd ik toch 'knipverantwoordelijke'. Ik mocht de patroondelen uit de stof knippen en deed dat graag, alleen al maar omdat die grote stofschaar zo'n mooi geluid maakte bij het knippen.
Als kers op de taart maakte ik uiteindelijk in het 6de leerjaar een echt bloesje.
En toen trok ik naar de middelbare school en kwam ik terecht in de laatste lichting van het 'VSO' (algemene vakken). In het eerste jaar 'borduurde' ik in het complementair uur nog een tafelkleedje vol overgave (nu ik eraan denk, ik hoop toch dat mijn moeder dat niet in een opkuiswoede heeft weggedaan, het was wel een eigen ontwerp hé). En toen viel het voor vele jaren stil.
Ik denk dat ik 10 jaar geleden 'de draad letterlijk weer opnam' toen ik in De Colruyt aan de kassa verleid werd tot het kopen van een borduurwerkje (dat trouwens nooit afraakte). Nog even later kreeg ik voor mijn dertigste verjaardag een haakboek. Bij het haken van de derde sprei viel deze goesting blijkbaar stil (ik heb ondertussen een 40-tal granny-squares, hoog tijd om dit eens af te werken!).
Ondertussen volg ik al voor het zevende jaar naailes. Toen onze jongste welgeteld 10 dagen oud was, ging ik naar mijn eerste naailes. Er moet al heel wat gebeuren om mij mijn naailes te laten overslaan. Er wordt heel wat afgetetterd (dat zal wel bij alle naaiclubjes zo zijn), we leren er veel bij (en niet alleen over naaien) en we doen inspiratie bij elkaar op. We hebben echt veel aan elkaar!
Greet maakte enkele weken terug een shirt voor haar dochter. Ik trok het eens aan en vond de stoffencombinatie en het model meteen heel leuk. Een shirt dat ik heel graag zou dragen. Jammer genoeg had ze het laatste stukje van de stof gekocht (in het 'vuil kot in Luigne'). Ik had geluk, ik kreeg een lapje nog net groot genoeg voor een tweede voorpand! Bedankt, Greet! De groene gebreide stof kon ik wel nog op de kop tikken. En zo komt het dat er van dit truitje ondertussen 2 stuks bestaan!


Ik twijfelde even of ik er een rolkraag zou aannaaien, maar maakte uiteindelijk uit het restje nog een cirkelsjaaltje. En ik ben er content mee ;-)
Heb je niet veel tijd? Dit shirt is een echte aanrader want heel weinig werk en toch voldoening. Het patroon vind je in de knipmode 09/2013!








Little birds


Kleine vogeltjes worden groot ... onze jongste kon dit jaar voor het eerst haar nieuwjaarsbrief voorlezen, en daar was ze terecht heel trots op. De jongste zijn, dat is toch een beetje een speciale positie in huis (en daar kan ik zelf over meespreken). Zonder dat we er bij stil staan wordt ze verondersteld in alles mee te gaan waar grote zus en broer al aan toe zijn. Misschien ook net dat beetje minder aandacht van mama en papa (want die hebben het altijd druk), maar in ruil toch heel regelmatig een portie zuster- en broederliefde, wat verwennerij door de grotere buurmeisjes, de nonkels en tantes samen met de tienernichtjes en -neefjes. En dus wordt onze jongste groot zonder dat we het bewust doorhebben.
Zo zag ik deze week een communiecollectie hangen en drong het plots tot me door dat wijzelf ook een communiefeest voor te bereiden hebben. Niet dat we er nog niet aan gedacht hadden ;-)  , maar het was door andere gebeurtenissen wat naar de achtergrond verschoven ...
De laatste maanden opperde ze regelmatig wanneer ik nog eens iets voor haar zou maken. Ik had een couponnetje vogeltjesstof op de kop getikt in Den Beer waar ze haar oog op had laten vallen.  Haar geduld werd wat op de proef gesteld. Ik had eerst een rokje in gedachten, maar het stofje matcht zo mooi met haar bordeauxbroekje, dus dan toch maar een bloesje. Het Marabloesje zit me ondertussen goed in de vingers, dus  waarom niet eens een versie met lange mouwen.



Bij het knippen bleek ik net niet genoeg stof te hebben voor de lange mouwen die in het patroon voorzien zijn. Het ideale moment om mijn allereerste mouwen met mouwsplit en manchet te maken. Dat had ik dus nog nooit gedaan, dan kon ik meteen doordoen aan de verplichte oefening van de naailes. Even opperde ik of ik dan gewoon dit bloesje kon indienen bij de juf,  maar neen hoor, daar had onze juf geen oren naar ... Nu ik dit onder de knie heb, zal ik me dus ook eens wagen aan een jongenshemdje met lange mouwen, nog heel even geduld, want er komt binnenkort een prachtige Theo aan!


Deze vakantie werkte ik in alle rust het bloesje af. Ik twijfelde lang of ik er een kraagje aan zou zetten of zou kiezen voor de gewone afwerking. Met kraagje dus en daar ben ik achteraf heel tevreden over!


En verder koos ik opnieuw voor een kleine variant op het basispatroon. Omdat ik zo graag de kamsnaps gebruik voor dit bloesje, zorgde ik er opnieuw voor dat de passen elkaar ovelappen (2 cm bijtekenen).
Ah ja, en voor de aandachtige kijker, wij houden er hier ook van om een groot deel van de kerstvakantie in onze pyjama door te brengen!