De pennenzak : geüpgraded

Helemaal geen nieuws, DE pennenzak. Ik maakte er in de afgelopen week 4 stuks van.
Eigenlijk begon ik eraan om wat orde in mijn hoofd te maken. Al van toen zou ik er nog eentje voor mezelf maken en eentje voor Matteo, maar er kwam altijd wel iets anders tussen.
Ik had het de afgelopen weken best wel lastig om alles 'rond' te krijgen door het (te) vele werk voor school. Een beloning voor mezelf. En ondertussen ook voor 2 jarigen uit het dorp (verjaardagsfeestjes) en eentje voor de zoon.




Geüpgraded, jawel ik heb het woord toch even gecheckt op spelling! Zie je het? Ik voegde een paspeltje tussen de rits en de stof toe en dit bevalt me wel! Het is best eenvoudig, ik stik gewoon een paspel op de rits vooraleer ik aan de volgende stap begin.
Iedere foto met een andere lichtinval, elk op een andere dag voor de lens!
Misschien mocht mijn pennenzak wel in één stofje, dacht ik achteraf. En Matteo is overtuigd dat hij de mooiste pennenzak van heel de wereld heeft. En dat doet een moederhart toch deugd hé!

PS: Met dank aan Leonie, zij deed het vele knipwerk van de lapjes. 4x4 lapjes, dat kan tellen! Maar ook een deeltje van het stikwerk nam ze met veel plezier voor haar rekening!

Smaragdgroen

Het einde van de winter was in zicht. Om één of andere reden was ik toen een 'winterse' jurk voor mezelf aan het maken. Daarvoor gebruikte ik een patroontje uit de Burda uitgebracht onder de retro-collectie.
Er werd vooral onder begeleiding aan deze jurk gewerkt (ah ja, want de moeilijkere stukken hou ik voor in de naailes). En ik herinner me dat ik wat problemen had met de erg dunne zwarte paspel in satijn (die je niet eens erg ziet ...). Vooraan een ietwat vreemde verwerking met een knoop en flapjes en een overhangend stuk, maar dat ging eigenlijk best vlot. Net op tijd klaar om in het nieuw te verschijnen op één of ander feest ... En toen moest deze jurk al wijken voor de meer zomerse spullen.


En nu is er weer een winter in zicht. Mijn doel is om deze winter veel jurkjes te dragen, mijn vrees is dat ik op koude, donkere ochtenden te vaak voor die makkelijke jeans met dikke pull zal kiezen. Maar goed, de jurk is er, hij zou moeten gedragen worden en ik ben blij met het zwarte jasje (dat ik niet zelf heb gemaakt, maar wel zelf gekocht! ).






geTEST en super bevonden!

Ik heb de deadline gehaald! Marte, van Compagnie M heeft een volgend patroontje in de maak. Dit keer is het een hip (mega, cool, bèrig, supertof, ... jeugd, aan jullie om dit rijtje aan te vullen!) rokje geworden. Marte vindt het heel belangrijk dat de patroontjes en handleidingen goed getest worden voor ze gelanceerd worden. En dat testen, dat is nu iets wat ik blijkbaar erg graag doe.
En het mag gezegd, het patroon en de uitgebreide fotohandleiding zijn al bijna helemaal perfect. Nog maar heel even geduld en je kan het bij haar bestellen!


Ik ben helemaal weg van de grote cirkelvormig zakken, die uitkomen tot aan de achterkant van het rokje! Perfect om heel wat schatten van onderweg in te bewaren (noot aan mezelf: altijd goed controleren voor het rokje de wasmachine in gaat!).


Ik gebruikte dit stofje al eens eerder, een soort dikke gabardine (met een warme flanelzijde aan de binnenkant). Ik hou van het groen, alleen houdt dit groen niet van mijn fototoestel ... Geen idee hoe je deze kleur goed in beeld krijgt.

Uit de stapel haalde ik mijn mega-grote lap jeans (ooit eens besteld via iemand van de naailes voor een spotprijs) als accentkleur. Maar toen kwam de paspel, wat heb ik getwijfeld, zou het fushia worden, of goud, of felblauw, of wit, ... geel zou ook leuk zijn ...
Het werd dus wit.



Je merkt het, zoveel kans om varianten te maken. Perfect om meerdere stofjes te combineren. Deze versie vind ik alvast fantastisch!



Lucia wilde eigenlijk geen fotosessie ... maar dat kon ze niet lang volhouden!

En Leonie, die wil er alvast ook eentje ... Ik vind dit model ook perfect voor grotere meisjes! Het patroon gaat alvast tot 10 jaar (en stilletjes hoop ik dat er misschien nog enkele maatjes bijkomen!)

Even iets makkelijks

De goesting is er ondertussen enorm, de voorraad stoffen stapelt zich op, de ideeën borrelen in mijn hoofd, ik zie hele collecties geprojecteerd, ... maar de tijd komt maar niet. September zou druk worden, dat wist ik, maar ook oktober blijft druk.
Hoog tijd dus om aan easy-sewing te doen! Niets leuker dan met zo'n prachtige fotohandleiding te werken! Weinig denkwerk, gewoon vol spanning uitkijken naar het resultaat.
Een Charlie zag het leven! Hoera!


Het voorpand is een diolenstofje van den Beer. Ik kocht het enkele maanden geleden voor een jurkje voor mezelf ( coming soon ;-) !). Uit een restje knipte ik het voorpand van deze Charlie. Mouwen, kraag en rugpand in een stevige zwarte tricot.


Bij een vorige Charlie ontdekte ik eerder bij toeval een makkelijke manier om het kraagje te voorzien van ene 'valse' paspel. Ik knip gewoon de onderkraag in een andere tricot en strijk deze een beetje zichtbaar aan de bovenkant.


De effen zwarte tricot zat zo in mijn hoofd, maar in Den Beer overtuigden ze me om hoogblauw te gebruiken. Alleen paste dit blauw helemaal niet bij zijn blauwe broek (gekocht, dat zie je, want nogal ruim op zijn poep ...). Dus toch nog zwart gekocht, het blauwe komt zeker nog van pas, wie weet nog eens met een restje uit dit stofje voor een Charline. 



T.B.S. en zo

Straks vieren we het afscheid (pensioen, dat klinkt zo oud hé) van 2 collega's die al vorige zomer hun boekentas aan de haak hingen.
Traditiegetrouw worden er liedjes, filmpjes en sketches voorzien ... En dat is nu niet zo mijn ding. Eerlijk, ik heb het vanaf een jaar of 14 altijd heel erg gevonden dat ik absoluut niet kan zingen. Eerst waren er de bezinningen, jeugdkampen, kampvuren, ... waarbij we uren 'Hotel California' en 'Lady in Red' kweelden, een goed decennium later wilde ik zo graag de moeder zijn die voor haar kinderen zingt en nu zouden ze dus een zingende collega van me willen maken. Maar neen, ik laat dat liever aan de anderen over.
Ik stelde dan maar voor om een persoonlijk afscheidscadeau te maken. En dat viel in goede aarde. Zoek het niet te ver, maar ons vak is er dus in verwerkt hé! En voor mensen die niets van onderwijsjargon kennen, t.b.s. dat staat voor ter beschikking stelling en dat betekent zoveel als je mag op pensioen. (vakantie?)


En terwijl ik dan toch bezig was, nog twee geboortecadeautjes waar ik gewoon de inspiratie bij het geboortekaartje haalde en een pyjama die ik pimpte met enkele figuren die Matteo zelf koos.



Die letters, daar gaat wel wat tijd aan op, want mijn lijstje was langer dan de namiddag lang was. Ondertussen ben ik toch ook in de startblokken geschoten om het één en ander te produceren ... wordt vervolgd.

Maar eerst nog Leonie gaan opwachten ... Spannend ... Deze week hadden we er eentje minder thuis, ze ging op bosklas! Wat zag ze er naar uit, benieuwd naar haar verhalen!



 

Deze laatste foto haalde ik van de schoolwebsite, dagelijks kregen we een fotoverslag! 
En nu kunnen we niet meer wachten ... nog anderhalf uur ...